วิธีหนึ่งสามารถแปลงเพศ ACT เป็นประสบการณ์ที่เข้าฌานหรือไม่? ควรปฏิบัติอย่างใดอย่างหนึ่งตำแหน่งพิเศษใด ๆ ในเพศ?

ตำแหน่งที่ไม่เกี่ยวข้อง; ตำแหน่งที่ไม่ได้มีความหมายมาก สิ่งที่จริงคือทัศนคติ -- ไม่ตำแหน่งของร่างกาย แต่ตำแหน่งของใจ แต่ถ้าคุณเปลี่ยนความคิดของคุณคุณอาจต้องการเปลี่ยนตำแหน่งของคุณเนื่องจากพวกเขาจะเกี่ยวข้อง แต่พวกเขาไม่ขั้นพื้นฐาน

ตัวอย่างเช่นคนที่อยู่เสมอเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น -- ที่ด้านบนของผู้หญิงที่ นี้เป็นท่าที่คนเห็นแก่ตัวเองเพราะคนที่มักจะคิดว่าเขาจะดีกว่า, ดีกว่า, สูง -- วิธีการที่เขาสามารถด้านล่างนี้ผู้หญิงคนนั้น? แต่ทั่วทุกมุมโลกในสังคมดั้งเดิมผู้หญิงที่อยู่เหนือมนุษย์ ดังนั้นในแอฟริกาท่านี้เป็นที่รู้จักกันเป็นท่ามิชชันนารีเนื่องจากเป็นครั้งแรกเมื่อมิชชันนารี -- มิชชันนารีคริสเตียน -- ไปแอฟริกา, primitives เพียงไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่พวกเขาทำ พวกเขาคิดว่ามันจะฆ่าผู้หญิงคนนั้น

ท่าที่มนุษย์บนด้านบนเป็นที่รู้จักกันในทวีปแอฟริกาเป็นท่ามิชชันนารี primitives แอฟริกันพูดนี้เป็นความรุนแรงที่มนุษย์ควรจะอยู่ด้านบนของผู้หญิงที่ เธอเป็นคนอ่อนแอบอบบางดังนั้นเธอจะต้องอยู่ด้านบนของมนุษย์ แต่มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับคนที่จะคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่ต่ำกว่าภายใต้เธอ

หากมีการเปลี่ยนแปลงความคิดของคุณหลายสิ่งหลายอย่างจะเปลี่ยน มันจะดีกว่าที่ผู้หญิงควรจะอยู่ด้านบนด้วยเหตุผลหลายประการ ถ้าผู้หญิงอยู่ด้านบนเธอจะแฝงดังนั้นเธอจะไม่ทำรุนแรงมาก; เธอก็จะผ่อนคลาย และมนุษย์ที่อยู่ภายใต้ของเธอไม่สามารถทำมากเขาจะมีการผ่อนคลาย นี้เป็นสิ่งที่ดี ถ้าเขาอยู่ด้านบนเขาจะไปจะรุนแรงเขาจะทำมาก และไม่มีอะไรที่เป็นสิ่งจำเป็นที่จะทำในส่วนของเธอ สำหรับ Tantra ที่คุณต้องผ่อนคลายดังนั้นจึงเป็นสิ่งที่ดีที่ผู้หญิงควรจะอยู่ด้านบน เธอสามารถผ่อนคลายได้ดีกว่าชายใด จิตวิทยาของผู้หญิงเป็น passive มากขึ้นเพื่อการผ่อนคลายมาง่าย

จะเปลี่ยนตำแหน่ง แต่ไม่ได้ใส่ใจเกี่ยวกับตำแหน่งมาก เพียงแค่เปลี่ยนความคิดของคุณ ยอมแพ้ที่จะบังคับชีวิตที่ลอยอยู่ในนั้น บางครั้งถ้าคุณจะยอมแพ้จริงๆร่างกายของคุณจะใช้ตำแหน่งที่เหมาะสมที่จำเป็นในขณะนั้น หากทั้งคู่จะยอมจำนนอย่างลึกซึ้งร่างกายของพวกเขาจะใช้ท่าที่เหมาะสมที่เป็นสิ่งจำเป็น

ทุกวันเปลี่ยนสถานการณ์เพื่อให้มีความจำเป็นต้องแก้ไขก่อนที่จะไม่มีท่า นั่นคือปัญหาที่คุณพยายามที่จะแก้ไขมันก่อน เมื่อใดก็ตามที่คุณพยายามที่จะแก้ไขนี้เป็นกำหนดโดยความคิดที่เป็นแล้วคุณจะไม่ยอมแพ้

ถ้าคุณยอมแพ้แล้วคุณปล่อยให้สิ่งที่จะรูปร่างของตัวเองและที่เป็นความสามัคคีที่ยอดเยี่ยม -- เมื่อทั้งคู่ได้ยอมจำนน พวกเขาจะใช้ท่ามากหรือพวกเขาจะไม่ใช้พวกเขาและเพียงจะผ่อนคลาย ที่ขึ้นอยู่กับพลังชีวิตที่ไม่เกี่ยวกับการตัดสินใจของสมองของคุณก่อน คุณไม่จำเป็นต้องตัดสินใจอะไรก่อน การตัดสินใจที่เป็นปัญหา แม้จะทำให้ความรักที่คุณจะตัดสินใจ แม้จะทำให้ความรักที่คุณจะไปและให้คำปรึกษาหนังสือ

มีหนังสือเกี่ยวกับวิธีการที่จะทำให้ความรักอยู่ นี้แสดงให้เห็นว่าสิ่งที่ประเภทของจิตใจมนุษย์เราได้มีการผลิต ที่คุณจะได้คำปรึกษาจากหนังสือเกี่ยวกับวิธีที่จะทำให้ความรัก แล้วจะกลายเป็นสมอง; คุณคิดว่าทุกอย่าง จริงๆคุณจะสร้างการฝึกซ้อมในใจแล้วคุณมันตรา การกระทำของคุณเป็นสำเนา; มันจะไม่จริงแล้ว คุณกำลังอยู่ enacting การฝึกซ้อม มันจะกลายเป็นนักแสดงมันเป็นไม่จริง

เพียงแค่ยอมแพ้และย้ายที่มีการบังคับ ความกลัวคืออะไร? จะกลัวทำไม? ถ้าคุณไม่สามารถที่จะกลัวกับคนรักของคุณแล้วที่คุณจะกลัว? และเมื่อคุณมีความรู้สึกว่าพลังชีวิตที่จะช่วยให้ได้ด้วยตัวเองและใช้เส้นทางที่เหมาะสมเป็นสิ่งจำเป็นที่จะทำให้คุณมีความเข้าใจขั้นพื้นฐานมากเข้ามาในชีวิตของคุณทั้งหมด จากนั้นคุณสามารถปล่อยให้ชีวิตทั้งชีวิตของคุณให้พระเจ้า นั่นคือคุณรัก

แล้วคุณจะปล่อยให้ชีวิตทั้งชีวิตของคุณให้พระเจ้า แล้วคุณไม่คิดและคุณไม่ได้วางแผน; คุณไม่ได้บังคับในอนาคตตามที่คุณ คุณเพียงแค่ให้ตัวเองเพื่อย้ายไปสู่​​อนาคตตามเขาไปตามทั้งหมด

แต่วิธีการที่จะทำให้เพศที่กระทำการทำสมาธิหรือไม่? เพียงแค่ยอมแพ้มันจะกลายเป็นดังนั้น ไม่ได้คิดเกี่ยวกับมันให้มันเกิดขึ้น และจะผ่อนคลายไม่ย้ายไปข้างหน้า นี้เป็นหนึ่งในปัญหาพื้นฐานที่มีใจ : ก็มักจะย้ายไปข้างหน้า ก็มักจะแสวงหาผลและผลที่ได้คือในอนาคต คุณจะไม่ในการกระทำ; คุณอยู่เสมอในอนาคตที่กำลังมองหาผลที่ได้ ที่กำลังมองหาของผลเป็นทุกสิ่งที่รบกวนมันเกิดความเสียหายทุกอย่าง

เพียงแค่ต้องในการกระทำ ในอนาคตคืออะไร? ก็คือการมา; คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับมัน และคุณจะไม่ได้ไปนำมาไว้กับความกังวลของคุณ มันมีอยู่แล้วมามันมีอยู่แล้วมา เพื่อให้คุณลืมเกี่ยวกับมันคุณก็จะอยู่ที่นี่และตอนนี้

เพศจะกลายเป็นข้อมูลเชิงลึกลึกในการเป็นที่นี่และตอนนี้ นั่นคือผมคิดว่าการกระทำเดียวที่เหลือตอนนี้เป็นที่ซึ่งคุณสามารถจะอยู่ที่นี่และตอนนี้ คุณไม่สามารถจะอยู่ที่นี่และตอนนี้ในขณะที่ในสำนักงานของคุณคุณไม่สามารถจะอยู่ที่นี่และตอนนี้ในขณะที่คุณกำลังศึกษาอยู่ในวิทยาลัยของคุณคุณไม่สามารถจะอยู่ที่นี่และตอนนี้ที่ใดก็ได้ในโลกสมัยใหม่นี้ เฉพาะในความรักที่คุณสามารถจะอยู่ที่นี่และตอนนี้

แต่แม้แล้วคุณจะไม่ได้ คุณมีความคิดของผลที่ได้ และตอนนี้หนังสือที่ทันสมัย​​จำนวนมากได้สร้างปัญหาใหม่ ๆ คุณอ่านหนังสือเกี่ยวกับวิธีการที่จะทำให้รักและแล้วคุณจะกลัวเกี่ยวกับว่าคุณจะทำให้ถูกต้องหรือผิด คุณอ่านหนังสือเกี่ยวกับวิธีการท่าจะต้องดำเนินการหรือสิ่งที่ประเภทของท่าที่จะใช้และจากนั้นคุณจะกลัวเกี่ยวกับว่าคุณจะพาท่าที่เหมาะสมหรือไม่

นักจิตวิทยาได้สร้างความกังวลใหม่ในใจ ตอนนี้พวกเขากล่าวว่าสามีจะต้องจำไว้ว่าภรรยาของเขาคือการบรรลุถึงจุดสุดยอดหรือไม่ดังนั้นเขาเป็นห่วงมากกว่านั้น และกังวลนี้จะไม่ช่วยในทางใดทางหนึ่ง; มันเป็นจะกลายเป็นอุปสรรค

ภรรยาคนที่เป็นห่วงว่าเธอจะช่วยให้สามีที่จะผ่อนคลายทั้งหมดหรือไม่ เธอจะต้องแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นความรู้สึกตื้นตันใจมาก แล้วทุกอย่างจะกลายเป็นเท็จ ทั้งสองมีความกังวลเกี่ยวกับผลที่ได้และเนื่องจากความกังวลนี้ผลที่ได้จะไม่มา

ลืมทุกอย่าง การไหลในขณะนี้และช่วยให้ร่างกายของคุณการแสดงออกของพวกเขา ร่างกายของคุณรู้ดีพวกเขามีภูมิปัญญาของตนเอง ร่างกายของคุณจะมีขึ้นของเซลล์เพศ พวกเขามีโปรแกรมในตัวคุณไม่ถามที่ทุกคน เพียงแค่ปล่อยให้ร่างกายและร่างกายจะย้าย นี้ออกไปตามธรรมชาติด้วยกันทั้งสองร่วมกันนี้ให้ - go จะสร้างสมาธิโดยอัตโนมัติ

และถ้าคุณสามารถรู้สึกถึงมันในเพศแล้วคุณรู้ว่าสิ่งหนึ่งที่ : ว่าเมื่อใดก็ตามที่คุณยอมแพ้คุณจะรู้สึกเดียวกัน จากนั้นคุณสามารถยอมให้ต้นแบบ มันเป็นความสัมพันธ์รัก คุณสามารถยอมให้ต้นแบบและแล้วในขณะที่คุณจะวางหัวของคุณที่เท้าของเขา, หัวของคุณจะกลายเป็นที่ว่างเปล่า คุณจะได้รับในการทำสมาธิ

แล้วมีแม้กระทั่งความต้องการของต้นแบบที่ไม่มี จากนั้นออกไปและยอมจำนนฟ้า คุณรู้วิธีที่จะยอมแพ้ -- นั่นคือทั้งหมดที่ แล้วคุณสามารถไปและยอมให้ต้นไม้ แต่ดูเหมือนโง่เพราะเราไม่ทราบวิธีที่จะยอมแพ้ เราเห็นคน -- ชาวบ้านเป็นคนดั้งเดิม -- ไปที่แม่น้ำที่ยอมแพ้ตัวเองของแม่น้ำที่เรียกแม่น้ำแม่ที่แม่ของพระเจ้าหรือยอมแพ้ตัวเองไปที่ดวงอาทิตย์ขึ้น, การโทรที่ดวงอาทิตย์ขึ้นพระเจ้าที่ดีหรือ ไปที่ต้นไม้และวางหัวของเขาที่รากและยอมแพ้

สำหรับเรามันก็ดูเชื่อโชคลาง คุณพูดว่า"อะไรไร้สาระที่เขาจะทำ! สิ่งที่ต้นไม้จะทำอย่างไร แม่น้ำอะไรจะทำอย่างไร พวกเขาจะไม่เทพธิดา ดวงอาทิตย์คืออะไร? ดวงอาทิตย์ไม่ได้เป็นพระเจ้า."สิ่งที่จะกลายเป็นพระเจ้าถ้าคุณสามารถยอมแพ้ ดังนั้นยอมแพ้ของคุณสร้างพระเจ้า มีอะไรที่พระเจ้ามีเพียงใจยอมแพ้ที่จะสร้างพระเจ้าเป็น

ยอมให้ภรรยาและเธอจะกลายเป็นพระเจ้า ยอมให้สามีและเขากลายเป็นพระเจ้า พระเจ้าคือการเปิดเผยผ่านทางยอมแพ้ ยอมให้หินและมีหินไม่มีในขณะนี้ : หินที่ได้กลายเป็นรูปปั้นคน -- มีชีวิตอยู่

ดังนั้นเพียงแค่รู้วิธีการที่จะยอมแพ้ และเมื่อฉันพูด"วิธีการ"ที่จะยอมแพ้ผมไม่ได้หมายถึงรู้เทคนิค; ฉันหมายความว่าคุณมีความเป็นไปได้ตามธรรมชาติของการยอมแพ้ในความรัก ยอมแพ้ในความรักและรู้สึกว่ามันมี แล้วปล่อยให้มันกระจายไปทั่วชีวิตของคุณ

ที่มา : Vigyan Bhairav​​ Tantra, Vol 1"Osho"

Tantra เป็นวิทยาศาสตร์ของการฝึกโยคะแทนการเรื่องจริงและตอนกลางของ Tantra เรื่องกลางของ Tantra คืออะไร?

คำถามนี้เกิดขึ้นไปยังหลาย ๆ เทคนิคที่เราได้กล่าวถึงยังอยู่ในการเล่นโยคะ พวกเขาเป็นเทคนิคเดียวกัน แต่มีความแตกต่าง : คุณสามารถใช้เทคนิคเดียวกันกับปรัชญาแตกต่างกันมากอยู่เบื้องหลังพวกเขา กรอบรูปแบบที่แตกต่างกันไม่ได้เทคนิค คุณอาจจะมีทัศนคติที่แตกต่างกันไปในชีวิตเพียงแค่ขัดกับ Tantra

โยคะเชื่อมั่นในการต่อสู้; โยคะเป็นพื้นเส้นทางของการจะ Tantra ไม่เชื่อในการต่อสู้; tantra ไม่ได้เป็นเส้นทางของการจะ แต่ในทางตรงกันข้าม, Tantra เป็นเส้นทางการยอมจำนนทั้งหมด ของคุณจะไม่จำเป็นต้อง สำหรับ tantra ของคุณจะเป็นปัญหาที่แหล่งที่มาของความเจ็บปวดทั้งหมด สำหรับโยคะยอมแพ้ของคุณจะ lessness ของคุณที่เป็นปัญหา

เพราะคุณจะเป็นคนอ่อนแอที่เป็นเหตุให้คุณอยู่ในความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน -- โยคะ สำหรับ tantra เพราะคุณมีจะเป็นเพราะคุณมีอีโก้, บุคลิกลักษณะที่เป็นเหตุผลที่คุณกำลังทุกข์ทรมาน โยคะกล่าวว่าจะนำมาเพื่อความสมบูรณ์แบบของคุณสมบูรณ์และคุณจะได้รับการปลดปล่อย Tantra กล่าวจะละลายได้อย่างสมบูรณ์ของคุณกลายเป็นอบทั้งหมดของมันและที่จะได้รับการปลดปล่อยของคุณ และทั้งสองที่เหมาะสม; นี้จะสร้างปัญหา สำหรับผมทั้งสองมีความเหมาะสม

แต่เส้นทางของโยคะเป็นหนึ่งที่ยากมาก มันเป็นเพียงความเป็นไปไม่ได้ไปไม่ได้เกือบที่คุณสามารถที่จะบรรลุถึงความสมบูรณ์แบบของอัตตาที่ ซึ่งหมายความว่าคุณจะกลายเป็นศูนย์กลางของจักรวาลทั้งหมดที่ เส้นทางที่ยาวมากลำบากและจริงๆก็ไม่ถึงที่สิ้นสุด จึงเกิดขึ้นเพื่อให้ลูกศิษย์ของโยคะคืออะไร? ที่แห่งหนึ่งในเส้นทางในชีวิตของพวกเขาก็หันไป Tantra

ความรู้โยคะเป็นไปได้; existentially เป็นไปไม่ได้ ถ้าเป็นไปได้คุณจะเข้าถึงโดยโยคะยัง แต่โดยทั่วไปแล้วไม่เคยเกิดขึ้น ถึงแม้ว่ามันเกิดขึ้นมันเกิดขึ้นยากมากเช่นการ Mahavir บางครั้งหลายศตวรรษและศตวรรษที่ผ่านและแล้วคนที่ชอบ Mahavir จะปรากฏขึ้นที่ได้ประสบความสำเร็จผ่านการฝึกโยคะ แต่เขาจะหายาก, ข้อยกเว้นและเขาแบ่งการปกครอง

แต่โยคะน่าสนใจกว่า Tantra Tantra เป็นเรื่องง่ายที่เป็นธรรมชาติและคุณสามารถบรรลุ tantra ผ่านได้อย่างง่ายดายมาก, มากตามธรรมชาติได้อย่างง่ายดาย และเนื่องจากการนี​​้, Tantra ไม่เคยสนใจให้คุณได้มาก ทำไม? สิ่งที่สนใจให้คุณสนใจให้กับอัตตาของคุณ สิ่งที่คุณรู้สึกว่าเป็นไปเพื่อตอบสนองอัตตาของคุณจะอุทธรณ์ไปยังคุณมากขึ้น คุณอยู่ที่ gripped ในอัตตา; จึงอุทธรณ์โยคะเพื่อคุณอย่างมาก

Really, the more egoistic you are, the more yoga will appeal to you, because it is pure ego effort. The more impossible, the more it is appealing to the ego. That is why Mount. Everest has so much appeal. There is so much attraction to reach to the top of a Himalayan peak because it is so difficult. And when Hillary and Tensing reached Mount. Everest, they felt a very ecstatic moment. What was that? It was because the ego was fulfilled — they were the first.

When the first man landed on the moon, can you imagine how he felt? He was the first in all history. And now he cannot be replaced; he will remain the first in all the history to come. Now there is no way to change his status. The ego is fulfilled deeply. There is no competitor now, and there cannot be. Many will land on the moon but they will not be the first. But many can land on the moon and many can go to Everest — yoga gives you a higher peak. And the more unreachable the end, the more there is the perfection of the ego — pure, perfect, absolute ego.

Yoga would have appealed to Nietzsche very much because he felt that the energy which is working behind life is the energy of will — the will to power. Yoga gives you that feeling. You are more powerful through it.

The more you can control yourself, the more you can control your instincts, the more you can control your body and the more you can control your mind, then the more you feel powerful. You become a master inside. But this is through conflict; this is through struggle and violence. And it always happens more or less that a person who has been practicing yoga for many lives comes to a point where the whole journey becomes drab, dreary, futile, because the more ego is fulfilled, the more you will feel it is useless. Then the follower of the path of yoga turns to tantra.

But yoga appeals because everyone is an egoist. Tantra never appeals in the beginning. Tantra can appeal only to the higher depths — to those who have worked on themselves, who have really been struggling through yoga for many lives. Then tantra appeals to them because they can understand. Ordinarily you will not be attracted by tantra, and if you are attracted you will be attracted by the wrong reasons, so try to understand them also.

You will not be attracted by tantra in the first place because it asks you to surrender, not to fight. It asks you to float, not to swim. It asks you to move with the current, not to go upstream. It tells you, nature is good; trust nature, do not fight it. Even sex is good. Trust it, follow it, flow into it; do not fight it. “no-fight” is the central teaching of tantra. Flow. Let go! It cannot appeal, there is no fulfillment of your ego through it. In the first step it asks for your ego to be dissolved, in the very beginning it asks you to dissolve it.

Yoga also asks you, but at the end. First it will ask you to purify it. And if it is purified completely it dissolves, it cannot remain. But that is the last in yoga, and in tantra that is the first.

So tantra will not appeal generally. And if it does appeal, it will appeal for wrong reasons. For example, if you want to indulge in sex then you can rationalize your indulgence through tantra. That can become the appeal. If you want to indulge in wine, in women, in other things, you can feel attracted toward tantra. But really, you are not attracted to tantra. Tantra is a facade — a trick. You are attracted to something else which you think tantra allows you. So tantra always appeals for wrong reasons.

Tantra is not to help your indulgence, it is to transform it. So do not deceive yourself. Through tantra you can deceive yourself very easily, and because of this possibility of deception Mahavir would not describe tantra. This possibility is always there. And man is so deceptive that he can show one thing when he really means another, he can rationalize.

For example, in China, in old China, there was something like tantra — a secret science. It is known as Tao. Tao has similar trends to tantra. For example, Tao says that it is good, if you want to be freed of sex, that you should not stick to one person — to one woman or one man. You should not stick to one person if you want to be freed. Tao says that it is better to go on changing partners.

นี้เป็นสิทธิอย่างแน่นอน แต่คุณสามารถหาเหตุผลเข้าข้างตนเองมันคุณสามารถหลอกลวงตัวเอง คุณเพียงแค่อาจจะเป็นคนบ้าเพศและคุณสามารถคิดว่า"ฉันทำ tantra การปฏิบัติดังนั้นฉันไม่สามารถติดผู้หญิงหนึ่งคน ฉันต้องเปลี่ยน."และจักรพรรดิมากในประเทศจีนฝึกฝนมัน พวกเขา harems ใหญ่เพียงนี้

แต่เต่าที่มีความหมายถ้าคุณมองลึกลงไปในจิตวิทยาของมนุษย์ ถ้าคุณรู้ว่าเพียงหนึ่งหญิงไม่ช้าก็เร็วสถานที่น่าสนใจของคุณสำหรับผู้หญิงที่จะเหี่ยวเฉาไป แต่สถานที่น่าสนใจสำหรับผู้หญิงของคุณจะยังคงอยู่ คุณจะถูกดึงดูดโดยเพศอื่น ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของเจ้าจะไม่ถูกจริงๆของเพศตรงข้าม เธอจะไม่ดึงดูดความสนใจของคุณเธอจะไม่เป็นแม่เหล็กสำหรับคุณ คุณจะต้องกลายเป็นที่คุ้นเคยกับเธอ

เต่ากล่าวว่าถ้าคนที่ย้ายไปอยู่ท่ามกลางผู้หญิงผู้หญิงเขาจะไม่เพียง แต่ไปเกินหนึ่งเขาจะไปไกลกว่าเพศตรงข้าม ความรู้ที่มากของผู้หญิงจำนวนมากจะช่วยให้เขาที่จะก้าวข้าม และนี้เป็นสิทธิ -- แต่อันตรายเพราะคุณจะชอบมันไม่ได้เพราะมันเป็นสิทธิ แต่เป็นเพราะจะช่วยให้คุณใบอนุญาต ที่เป็นปัญหากับ Tantra

ดังนั้นในประเทศจีนยังความรู้ที่ได้ถูกปราบปราม; มันจะต้องถูกปราบปราม ในประเทศอินเดีย tantra ได้ถูกยกเลิกยังเพราะมันกล่าวว่าสิ่งที่อันตรายมาก -- อันตรายเพียงเพราะคุณมีการหลอกลวง มิฉะนั้นพวกเขาจะยอดเยี่ยม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับจิตใจของมนุษย์ที่มีมากขึ้นที่ยอดเยี่ยมและลึกลับกว่า tantra; ไม่มีความรู้อยู่ลึก ๆ

แต่ความรู้มักจะมีอันตรายได้ ตัวอย่างเช่นในขณะนี้วิทยาศาสตร์ได้กลายเป็นอันตรายเพราะมันมีมาเพื่อทราบความลับลึก ๆ ตอนนี้ก็รู้วิธีที่จะสร้างพลังงานปรมาณู Einstein เป็นรายงานที่มีการกล่าวว่าถ้าเขาจะได้รับอีกครั้งในชีวิตแทนที่จะเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เขาอยากจะเป็นช่างประปาได้เพราะเป็นเขามองย้อนกลับไปทั้งชีวิตของเขาได้รับประโยชน์ -- ไม่เพียง แต่ไร้ประโยชน์ แต่เป็นอันตรายต่อมนุษยชาติ และเขาได้ให้หนึ่งในความลับที่ลึกที่สุด แต่เพื่อมวลมนุษยชาติซึ่งเป็นที่หลอกลวงตนเอง

ฉันสงสัย ... วันที่อาจจะมาเร็ว ๆ นี้เมื่อเราจะมีการปราบปรามความรู้ทางวิทยาศาสตร์ มีข่าวลือว่ามีความคิดความลับท่ามกลางนักวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับว่าจะเปิดเผยมากขึ้นหรือไม่เป็น -- ไม่ว่าพวกเขาควรจะหยุดการค้นหาหรือไม่ว่าพวกเขาควรจะไปต่อเพราะตอนนี้มันเป็นพื้นดินที่เป็นอันตราย

ความรู้ที่ทุกคนเป็นอันตรายเพียงอย่างเดียวคือความไม่รู้ไม่เป็นอันตรายคุณไม่สามารถทำมากกับมัน superstitions มักจะดี -- ไม่เป็นอันตราย พวกเขาจะ homeopathic หากยาที่มอบให้แก่คุณก็จะไม่เป็นอันตรายต่อคุณ ไม่ว่าจะเป็นจะช่วยให้คุณหรือไม่ขึ้นอยู่กับความไร้เดียงสาของคุณเอง แต่สิ่งหนึ่งคือบาง : มันจะไม่เป็นอันตรายต่อคุณ Homeopathy เป็นอันตรายมันเป็นความเชื่อโชคลางลึก หากการทำงานก็สามารถช่วย จำไว้ว่าถ้าบางสิ่งบางอย่างเท่านั้นที่สามารถช่วยแล้วมันเป็นความเชื่อโชคลางลึก ถ้ามันสามารถทำทั้งสองช่วยและเป็นอันตรายต่อแล้วเพียง แต่มันเป็นความรู้ สิ่งที่จริงสามารถทำทั้งสองช่วยและเป็นอันตรายต่อ เพียง แต่เป็นสิ่งที่ไม่จริงก็สามารถช่วย แต่แล้วความช่วยเหลือที่ไม่เคยมาจากสิ่งนั้นมันมักจะฉายจากใจของคุณเอง ดังนั้นในทางที่เพียงสิ่งลวงตาเป็นสิ่งที่ดีที่พวกเขาไม่เคยเป็นอันตรายต่อคุณ

Tantra เป็นวิทยาศาสตร์และเป็นความรู้ที่ลึกกว่าอะตอมเนื่องจากอะตอมเป็นวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องและ Tantra เป็นกังวลกับคุณและคุณมักจะอันตรายกว่าพลังงานปรมาณูใด ๆ Tantra เป็นกังวลกับอะตอมทางชีวภาพที่มีคุณ -- เซลล์ที่มีชีวิตที่มีจิตสำนึกชีวิตตัวเองและวิธีการที่กลไกการทำงานภายในของมัน

นั่นคือเหตุผลที่ Tantra กลายเป็นที่สนใจมากในเรื่องเพศ หนึ่งที่มีความสนใจในชีวิตและจิตสำนึกโดยอัตโนมัติจะเป็นที่สนใจในเพศเพราะเป็นแหล่งที่มีเพศสัมพันธ์ของชีวิต, ความรัก, จากทั้งหมดที่เกิดขึ้นในโลกของสติ ดังนั้นถ้าผู้สมัครไม่ได้เป็นที่สนใจในการมีเพศสัมพันธ์เขาเป็นคนหาไม่ได้ที่ทั้งหมด เขาอาจจะปราชญ์ แต่เขาไม่ได้เป็นคนหา และปรัชญาเป็นมากหรือน้อยกว่าเรื่องไร้สาระ -- คิดเกี่ยวกับสิ่งซึ่งเป็นของใช้ไม่ได้

ผมเคยได้ยินว่า Mulla Nasrud​​din มีความสนใจในหญิง แต่เขาโชคร้ายมากกับหญิงหนึ่งที่จะชอบเขา ที่เขาได้ไปพบกับหญิงสาวบางอย่างสำหรับการเป็นครั้งแรกที่เขาจึงถามเพื่อนว่า"อะไรคือความลับของคุณหรือไม่ คุณกำลังที่ยอดเยี่ยมกับผู้หญิงที่คุณเพียง แต่สะกดจิตพวกเขาและฉันมักจะเกิดความล้มเหลวเพื่อให้ฉันมีเงื่อนงำบางอย่าง ผมไปในวันที่สำหรับครั้งแรกที่มีหญิงสาวคนหนึ่งเพื่อให้ฉันความลับบางอย่าง."

เพื่อนที่กล่าวว่า"จำไว้สามสิ่ง :. มักจะคุยกันเกี่ยวกับอาหารของครอบครัวและปรัชญา"

"ทำไมเกี่ยวกับอาหาร?"Mulla ถาม เพื่อนที่กล่าวว่า"ผมพูดคุยเกี่ยวกับอาหารแล้วเพราะหญิงสาวที่รู้สึกดี -- เพราะผู้หญิงทุกคนมีความสนใจในอาหาร เธอเป็นอาหารสำหรับเด็กเพื่อมนุษยชาติทั้งที่เธอเป็นอาหารเพื่อให้เธอเป็นที่สนใจโดยทั่วไปในอาหาร."

Mulla กล่าวว่า"โอเค และทำไมครอบครัว?"ดังนั้นคนที่กล่าวว่า"พูดคุยเกี่ยวกับครอบครัวของเธอเพื่อให้ความตั้งใจของคุณดูมีเกียรติ."

แล้ว Mulla กล่าวว่า"และทำไมเกี่ยวกับปรัชญา?"ชายคนนั้นกล่าวว่า"พูดคุยเกี่ยวกับปรัชญา ที่ทำให้ผู้หญิงรู้สึกว่าเธอเป็นอัจฉริยะ."

ดังนั้น Mulla วิ่ง ทันทีเมื่อเขาเห็นหญิงสาวที่เขากล่าวว่า"Hello, คุณชอบก๋วยเตี๋ยว?"หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาและกล่าวว่า"ไม่!"

แล้ว Mulla ถามคำถามที่สอง :"คุณมีพี่ชายสองคน?"หญิงสาวสะดุ้งตื่นได้แม้รายละเอียดเพิ่มเติมและสงสัยว่า"สิ่งที่ประเภทของวันนี้คืออะไร"เธอกล่าวว่า"ไม่!"

ดังนั้นสำหรับสักครู่ Mulla ได้ที่สูญเสีย เขาสงสัย"วิธีการเริ่มต้นพูดคุยเกี่ยวกับปรัชญา?"เพียงแค่ในขณะที่เขาเป็นที่สูญเสียและแล้วเขาก็ถามว่า"ตอนนี้ถ้าคุณมีพี่ชายที่เขาอยากจะก๋วยเตี๋ยว?"

ปรัชญาจะมากหรือน้อยเรื่องไร้สาระ Tantra ไม่ได้สนใจในปรัชญา; tantra มีความสนใจในชีวิตดำรงอยู่ที่แท้จริง ดังนั้น tantra ไม่ถามว่ามีพระเจ้าหรือไม่ว่าจะมี MOKSHA, ปลดปล่อยหรือว่ามีนรกสวรรค์หรือ Tantra ถามคำถามพื้นฐานเกี่ยวกับชีวิต นั่นคือเหตุผลที่มีความสนใจมากในเรื่องเพศและความรัก พวกเขามีพื้นฐาน คุณผ่านพวกเขา; คุณเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา

คุณกำลังเล่นของพลังงานทางเพศและไม่มีอะไรที่น้อยกว่าและจนกว่าคุณจะเข้าใจพลังงานนี้และก้าวข้ามมันคุณจะไม่อะไรมาก คุณกำลังอยู่ตอนนี้ไม่มีอะไร แต่พลังงานทางเพศ คุณสามารถมากขึ้น แต่ถ้าคุณไม่เข้าใจในเรื่องนี้และคุณไม่ได้ก้าวข้ามมันที่คุณไม่เคยจะมีมากขึ้น ความเป็นไปได้ที่จะเพียงแค่มีเป็นเมล็ด นั่นคือเหตุผลที่ tantra มีความสนใจในเพศในความรักในชีวิตธรรมชาติ

แต่วิธีการที่จะรู้ว่ามันจะไม่ผ่านความขัดแย้ง Tantra ว่าคุณไม่สามารถรู้อะไรถ้าคุณอยู่ในอารมณ์ต่อสู้แล้วเพราะคุณจะไม่เปิดกว้าง แล้วเพราะคุณกำลังต่อสู้ความลับที่จะถูกซ่อนจากคุณ -- คุณจะไม่เปิดให้ได้รับ และเมื่อใดก็ตามที่คุณกำลังต่อสู้คุณอยู่เสมอนอก หากคุณกำลังต่อสู้เพศคุณมักจะอยู่นอก; ถ้าคุณยอมให้มีเพศสัมพันธ์คุณไปถึงแกนมากของมัน; คุณภายใน ถ้าคุณยอมแพ้แล้วหลายสิ่งหลายอย่างกลายเป็นที่รู้จัก

คุณได้รับในเพศ แต่มักจะมีทัศนคติที่ต่อสู้อยู่เบื้องหลังมัน นั่นคือเหตุผลที่คุณยังไม่ได้เป็นที่รู้จักกันหลายความลับ ตัวอย่างเช่นคุณมีกองกำลังไม่เป็นที่รู้จักให้ชีวิตของเพศ ท่านยังไม่ได้พวกเขาเป็นที่รู้จักกันเพราะคุณไม่สามารถทราบ -- ที่ต้องการให้คุณเป็นภายใน

ถ้าคุณเป็นจริงๆไหลกับพลังงานทางเพศยอมจำนนโดยสิ้นเชิงไม่ช้าก็เร็วคุณจะมาถึงจุดที่คุณจะรู้ว่าเพศไม่เพียง แต่สามารถให้กำเนิดชีวิตใหม่ที่มีเพศสัมพันธ์สามารถให้คุณชีวิตมากขึ้น กับคนรักเพศสามารถกลายเป็นแรงให้ชีวิต แต่การที่คุณต้องยอมจำนน และเมื่อคุณยอมจำนนการเปลี่ยนแปลงหลายมิติ

ตัวอย่างเช่น tantra ได้รู้จัก, เต่ามีที่รู้จักกันว่าถ้าคุณอุทานในการกระทำนั้นจะไม่สามารถให้ชีวิตกับคุณ ไม่จำเป็นต้องอุทานไม่มี; พุ่งออกมาสามารถที่จะลืมทั้งหมด Tantra และเต่าทั้งสองพุ่งออกมาบอกว่าเป็นเพราะคุณกำลังต่อสู้มิฉะนั้นมีความจำเป็นต้องของมันไม่มี

ที่มา : Vigyan Bhairav​​ Tantra, Vol 1"Osho"

คนรักและรักที่สามารถอยู่ในอ้อมกอดมีเพศสัมพันธ์ที่ลึกเพียงแค่ผ่อนคลายลงในแต่ละอื่น ๆ ที่มีรีบไปไม่มีอุทานด้วยความรีบร้อนที่จะสิ้นสุดความสัมพันธ์ที่ไม่มี พวกเขาเพียงแค่สามารถผ่อนคลายลงในแต่ละอื่น ๆ และหากการผ่อนคลายทั้งหมดนี้เป็นพวกเขาทั้งสองจะรู้สึกว่าชีวิตมากขึ้น พวกเขาทั้งสองจะเสริมสร้างซึ่งกันและกัน

เต่ากล่าวว่าชายคนหนึ่งสามารถมีชีวิตอยู่สำหรับหนึ่งหมื่นปีถ้าเขาไม่รีบร้อนมีเพศใด ๆ ถ้าเขาเป็นที่ผ่อนคลายอย่างล้ำลึก ถ้าผู้หญิงและผู้ชายมีความผ่อนคลายอย่างล้ำลึกกับแต่ละอื่น ๆ เพียงแค่ละลายลงไปในแต่ละอื่น ๆ ดูดซึมเข้าสู่แต่ละอื่น ๆ ไม่รีบร้อนใด ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในความตึงเครียดใด ๆ อีกหลายสิ่งที่เกิดขึ้น -- สิ่งที่เกิดขึ้น alchem​​ical -- น้ำผลไม้เพราะชีวิตของทั้งสองไฟฟ้​​า ของทั้งสองพลังงานชีวภาพของทั้งสองตอบสนองความ และเพียงโดยการประชุมครั้งนี้ -- เพราะพวกเขาจะ"ป้องกัน"; หนึ่งเป็นลบอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นบวกที่พวกเขาจะป้องกันเสา -- เพียงโดยมีการประชุมกับผู้อื่นอย่างลึกซึ้งกันที่พวกเขาแต่ละอื่น ๆ เติมพลังให้แต่ละอื่น ๆ ที่สำคัญยังมีชีวิตอยู่มากขึ้น

พวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่เป็นเวลานานและพวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ไม่เคยกลายเป็นเก่า แต่วิธีนี้เท่านั้นที่สามารถเป็นที่รู้จักกันถ้าคุณไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ต่อสู้ และนี้ดูเหมือนขัดแย้ง บรรดาผู้ที่มีการต่อสู้ทางเพศที่พวกเขาจะอุทานเร็วเพราะใจตึงอยู่ในรีบร้อนที่จะโล่งใจของความตึงเครียด

งานวิจัยใหม่กล่าวว่าสิ่งที่น่าแปลกใจหลายข้อเท็จจริงที่น่าแปลกใจมาก ปริญญาโทและจอห์นสัน, พวกเขาได้ทำงานในทางวิทยาศาสตร์เป็นครั้งแรกกับสิ่งที่เกิดขึ้นในการมีเพศสัมพันธ์ลึก พวกเขาได้มาต้องตระหนักว่าร้อยละเจ็ดสิบห้าของคนที่มี ejaculators ก่อนวัยอันควร -- ร้อยละเจ็ดสิบห้าก่อนที่จะมีการประชุมลึกที่พวกเขาได้ ejaculated และการกระทำเสร็จสิ้น และเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของผู้หญิงไม่เคยมีการสำเร็จความใคร่ใด ๆ ที่พวกเขาไม่เคยถึงจุดสูงสุดเพื่อให้ลึกการตอบสนองสูงสุด -- เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของผู้หญิง!

นั่นคือเหตุผลที่ผู้หญิงจึงโกรธและหงุดหงิดและพวกเขาจะยังคงอยู่ดังนั้น ไม่มีการทำสมาธิสามารถช่วยพวกเขาจะเงียบสงบและปรัชญาไม่มีศาสนาไม่มีจริยธรรมจะไม่ทำให้พวกเขาสบายใจกับผู้ชายที่มีผู้ที่พวกเขากำลังมีชีวิตอยู่ พวกเขาอยู่ในความยุ่งยากในความโกรธเพราะวิทยาศาสตร์ที่ทันสมัย​​และ Tantra เก่าทั้งสองคนบอกว่าถ้าผู้หญิงที่เป็นจริงลึก orgasmically เธอจะเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นในครอบครัว ที่ซึ่งเธอขาดจะสร้างระคายเคืองและเธอจะต้องมีเสมอในอารมณ์ต่อสู้

ดังนั้นถ้าภรรยาของคุณอยู่เสมอในการต่อสู้อารมณ์คิดอีกครั้งเกี่ยวกับสิ่งทั้งหมด มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ภรรยา -- คุณอาจเป็นสาเหตุของ และเพราะผู้หญิงไม่บรรลุสำเร็จความใคร่พวกเขากลายเป็นต่อต้านเพศ พวกเขาจะไม่เต็มใจที่จะไปสู่​​การมีเพศสัมพันธ์ได้อย่างง่ายดาย พวกเขาจะต้องมีการติดสินบนพวกเขาจะไม่พร้อมที่จะไปสู่​​การมีเพศสัมพันธ์ ทำไมพวกเขาควรจะพร้อมหากพวกเขาไม่เคยประสบความสำเร็จใด ๆ ความสุขลึกผ่านมันได้หรือไม่ แต่พวกเขารู้สึกหลังจากที่มันว่าคนที่ได้รับใช้พวกเขาว่าพวกเขาได้ถูกนำมาใช้ พวกเขารู้สึกเหมือนสิ่งที่ได้รับใช้และยกเลิกแล้ว

ชายคนนั้นเป็นที่พอใจเพราะจะมี ejaculated แล้วเขาก็ย้ายและไปนอนและภรรยาไปที่ร้องไห้ เธอได้รับการใช้เพียงและประสบการณ์ที่ไม่ได้รับการตอบสนองในทางใด ๆ กับเธอ มันอาจจะโล่งใจสามีหรือคนรักหรือเพื่อนของเธอ แต่ไม่ได้รับการตอบสนองในทางใด ๆ กับเธอ

เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของผู้หญิงที่ไม่ได้รู้ว่าสิ่งที่สำเร็จความใคร่เป็น พวกเขาไม่เคยรู้จักกันมันพวกเขาไม่เคยถึงจุดสูงสุดของความสุขเช่นการหดเกร็งของร่างกายว่าเ​​ส้นใยทุกแรงสั่นสะเทือนและทุกเซลล์จะกลายเป็นมีชีวิตอยู่ พวกเขามีไม่ถึงมันและนี้เป็นเพราะทัศนคติต่อต้านทางเพศในสังคม จิตใจจะมีการต่อสู้และหญิงที่จะอดกลั้นเพื่อให้เธอได้กลายเป็นหนาวจัด

คนที่ไปในการทำหน้าที่เป็นถ้ามันเป็นบาป เขารู้สึกว่ามันเป็นความผิด :"มันเป็นไม่ได้ที่จะทำ."และในขณะที่เขาจะทำให้ความรักกับภรรยาที่รักของเขาหรือเขามีความคิดของมหาตมะบาง -- สิ่งที่เรียกว่า Saint -- ของวิธีการเพื่อไปที่มหาตมะและวิธีการที่จะก้าวข้าม เพศนี้ความรู้สึกผิดนี้บาปนี้

มันเป็นเรื่องยากมากที่จะได้รับการกำจัด mahatmas ที่พวกเขาจะมีอยู่แล้วแม้ในขณะที่คุณกำลังทำรัก คุณยังไม่ได้สอง; หนึ่งมหาตมะจะต้องมี หากมีมหาตมะไม่มีแล้วพระเจ้าจะดูที่คุณทำผิดบาป แนวคิดของพระเจ้าในจิตใจของผู้คนเป็นเพียงที่ของ peeping Tom -- เขาอยู่เสมอเฝ้ามองคุณ ทัศนคตินี้จะสร้างความวิตกกังวลและความวิตกกังวลเมื่อมีการหลั่งเร็ว ๆ นี้มา

เมื่อมีความวิตกกังวลไม่พุ่งออกมาสามารถถูกเลื่อนออกไปเป็นชั่วโมง -- แม้แต่สำหรับวันที่ และมีความต้องการของมันไม่มี ถ้าความรักคือความลึกทั้งสองฝ่ายสามารถเติมพลังอื่น ๆ จากนั้นพุ่งออกมาอย่างสมบูรณ์สิ้นสุดลงและสำหรับปีสองคนรักที่สามารถตอบสนองกับแต่ละอื่น ๆ ได้โดยไม่ต้องหลั่งใด ๆ โดยไม่สูญเสียของพลังงานใด ๆ พวกเขาเพียงแค่สามารถผ่อนคลายกับแต่ละอื่น ๆ ร่างกายของพวกเขาตอบสนองและผ่อนคลายพวกเขาใส่เพศและผ่อนคลาย และไม่ช้าก็เร็วเพศจะไม่ตื่นเต้น มันเป็นความตื่นเต้นในขณะนี้ จากนั้นมันก็ไม่ได้เป็นที่น่าตื่นเต้นก็จะผ่อนคลายให้ลึกไปไหนต่อ

แต่ที่สามารถเกิดขึ้นเฉพาะถ้าคุณมีนอบน้อมแรกภายในกับพลังงานชีวิต -- พลังชีวิต เท่านั้นแล้วคุณสามารถยอมให้คนรักหรือที่คุณรัก Tantra กล่าวนี้เกิดขึ้นและมันบอกว่ามันสามารถเกิดขึ้นได้

Tantra กล่าวว่าไม่เคยทำให้ความรักในขณะที่คุณมีความตื่นเต้น นี้ดูเหมือนว่าไร้สาระมากเพราะคุณต้องการที่จะทำให้ความรักเมื่อคุณมีความตื่นเต้น และโดยปกติท​​ั้งคู่ตื่นเต้นแต่ละอื่น ๆ เพื่อว่าพวกเขาสามารถทำให้ความรัก แต่กล่าวว่า Tantra ในความตื่นเต้นที่คุณจะเสียพลังงาน ให้ความรักขณะที่คุณกำลังสงบ, เงียบสงบ, เข้าฌาน ก่อนนั่งสมาธิแล้วให้ความรักและความรักเมื่อทำไม่ไปเกินขีด จำกัด ฉันจะทำอะไรหมายถึงโดย"ไม่ไปเกินขีด จำกัด "? ไม่ได้กลายเป็นตื่นเต้นและความรุนแรงในลำดับที่พลังงานของคุณจะไม่ถูกกระจาย

ถ้าคุณเห็นสองคนทำให้ความรักของคุณจะรู้สึกว่าพวกเขากำลังต่อสู้ ถ้าเด็กเล็ก ๆ บางครั้งดูพ่อและแม่ของรักของพวกเขาทำให้พวกเขาคิดว่าพ่อจะไปฆ่าแม่ มันดูรุนแรง; ดูเหมือนว่าการต่อสู้ มันไม่ได้เป็นที่สวยงามมันก็ดูน่าเกลียด

มันต้องเป็นดนตรีมากขึ้นความสามัคคี ทั้งสองคู่จะต้องเป็นถ้าพวกเขาจะเต้นไม่ต่อสู้ -- เช่นถ้าร้องเพลงหนึ่งเพลงสามัคคีเพียงแค่การสร้างบรรยากาศที่ทั้งสองอาจละลายและกลายเป็นหนึ่ง และแล้วพวกเขาผ่อนคลาย นี่คือสิ่งที่ Tantra หมายความว่า Tantra ไม่ได้เป็นเพศที่ทุก Tantra เป็นสิ่งที่อย่างน้อยทางเพศและยังมีความกังวลมากกับเพศ และหากผ่านการผ่อนคลายและธรรมชาตินี้ให้ไปพบ - กับคุณความลับของมันก็ไม่น่าแปลกใจ แล้วที่คุณจะเริ่มที่จะตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และในการรับรู้ของสิ่งที่เกิดขึ้นความลับจำนวนมากที่มาในใจของคุณ

ประการแรกจะกลายเป็นเพศผู้ประสาทชีวิต มันเป็นตอนนี้ก็คือค​​วามตายให้คุณจะเป็นเพียงการตายผ่านมัน, การสูญเสียตัวเองที่เสื่อมสภาพ ประการที่สองก็จะกลายเป็นสมาธิที่ลึกที่สุดของธรรมชาติ หยุดความคิดของคุณอย่างสมบูรณ์ เมื่อคุณได้ผ่อนคลายโดยสิ้นเชิงกับคนรักของคุณ, ความคิดของคุณหยุด ใจที่ไม่ได้มีเพียงหัวใจของคุณเต้น มันกลายเป็นธรรมชาติการทำสมาธิ และถ้าความรักไม่สามารถช่วยคุณในการทำสมาธิจะช่วยให้ไม่มีอะไรเพราะทุกอย่างอื่นเป็นเพียงฟุ่มเฟือยตื้น หากความรักไม่สามารถช่วยอะไรจะช่วยให้!

ความรักมีการทำสมาธิของตัวเอง แต่คุณไม่ทราบความรักที่คุณรู้ว่าเพียงเพศและคุณจะรู้ว่าทุกข​​์ของการสูญเสียพลังงาน แล้วคุณจะได้รับหลังจากที่มันหดหู่ จากนั้นคุณตัดสินใจที่จะสาบานของ BRAHMACHARYA, พรหมจรรย์ และปฏิญาณนี้จะได้ในภาวะซึมเศร้า, ปฏิญาณนี้จะนำความโกรธปฏิญาณนี้จะได้ในแห้ว มันเป็นไม่ได้ไปช่วย

ปฏิญาณจะเป็นประโยชน์ถ้าถ่ายในอารมณ์ที่ผ่อนคลายมากเข้าฌานลึก มิฉะนั้นคุณจะเป็นเพียงการแสดงความโกรธ, ความยุ่งยากและไม่มีอะไรอื่นของคุณและคุณจะลืมคำสัญญาที่อยู่ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง พลังงานจะมีมาอีกครั้งและเช่นเดียวกับงานประจำเดิมที่คุณจะต้องปล่อยมัน

Tantra กล่าวว่าเพศสัมพันธ์มีความลึกมากเพราะเป็นชีวิต แต่คุณสามารถมีความสนใจใน Tantra สำหรับเหตุผลที่ไม่ถูกต้อง ไม่ต้องสนใจในการ Tantra สำหรับเหตุผลที่ไม่ถูกต้องและจากนั้นคุณจะไม่รู้สึก Tantra ที่เป็นอันตราย แล้ว tantra เป็นชีวิตที่เปลี่ยน

บางวิธีการ tantric มีการใช้โยคะยัง แต่มีความขัดแย้งทัศนคติที่ต่อสู้ Tantra ใช้วิธีการเดียวกัน แต่มีทัศนคติที่รักมาก -- และที่ทำให้แตกต่างกันมาก ด้วยคุณภาพที่ดีของการเปลี่ยนแปลงเทคนิค จะกลายเป็นเทคนิคที่แตกต่างกันเนื่องจากพื้นหลังที่แตกต่างกันทั้ง

จะได้รับการถามว่า"อะไรคือเรื่องกลางของ Tantra?"คำตอบคือคุณ! คุณอยู่ที่เรื่องกลางของ Tantra : สิ่งที่คุณกำลังขณะนี้และสิ่งที่ซ่อนเร้นในตัวคุณที่สามารถเจริญเติบโตในสิ่งที่คุณมีและสิ่งที่คุณสามารถ ตอนนี้คุณเป็นหน่วยทางเพศและถ้าหน่วยงานนี้เป็นที่เข้าใจอย่างลึกซึ้งคุณจะไม่สามารถกลายเป็นวิญญาณที่คุณจะไม่สามารถกลายเป็นหน่วยทางจิตวิญญาณ เพศและจิตวิญญาณที่มีทั้งสองปลายของการใช้พลังงานอย่างใดอย่างหนึ่ง

Tantra เริ่มต้นด้วยคุณเป็นคุณคือโยคะเริ่มต้นด้วยสิ่งที่เป็นไปได้ของคุณคือ เริ่มต้นด้วยการฝึกโยคะที่สิ้นสุด; tantra เริ่มต้นด้วยการเริ่มต้น และมันเป็นการดีที่จะเริ่มต้นกับจุดเริ่มต้น เป็นเสมอดีที่จะเริ่มต้นกับจุดเริ่มต้นเพราะถ้าสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้นที่ทำแล้วคุณจะสร้างความทุกข์ยากที่ไม่จำเป็นสำหรับตัวคุณเอง คุณยังไม่ได้สิ้น -- ไม่เหมาะ คุณต้องกลายเป็นพระเจ้าที่เหมาะและคุณจะเป็นเพียงสัตว์ และสัตว์บ้าดีเดือดนี้ไปเพราะอุดมคติของพระเจ้านั้นมันจะไปบ้ามันจะไปบ้า

Tantra กล่าวว่าลืมพระเจ้า หากคุณเป็นสัตว์ที่เข้าใจสัตว์นี้ในจำนวนทั้งสิ้นของ ในการทำความเข้าใจตัวเองว่าพระเจ้าของเราจะเติบโต และถ้ามันไม่สามารถเจริญเติบโตผ่านความเข้าใจที่ว่าแล้วลืมมันไม่สามารถ อุดมคติไม่สามารถนำความเป็นไปได้ของคุณออก; เพียงความรู้ของจริงที่จะช่วยให้ เพื่อให้คุณมีเรื่องกลางของ Tantra เป็นคุณและเป็นคุณสามารถกลายเป็นจริงและเป็นไปได้ของคุณ -- พวกเขาเป็นเรื่อง

Sometimes people get worried. If you go to understand tantra God is not discussed, moksha — liberation — is not discussed, nirvana is not discussed. What type of religion is tantra? Tantra discusses things which make you feel disgusted, which you do not want to discuss. Who wants to discuss sex? Everyone thinks he knows about it. Because you can reproduce, you think you know.

No one wants to discuss sex and sex is everyone's problem. No one wants to discuss love because everyone feels he is a great lover already. And look at your life! It is just hatred and nothing else. And whatsoever you call love is nothing but a relaxation, a little relaxation, of the hatred. Look around you, and then you will know what you know about love.

Baal Shem, a fakir, went to his tailor every day for his robe, and the tailor took six months to make a simple robe for the fakir. The poor fakir! When the robe was ready and the tailor gave it to Baal Shem, Baal Shem said, “Tell me, even God had only six days to create the world. Within six days God created the whole world and you took six months to make this poor man's robe?”

Baal Shem remembered the tailor in his memoirs. The tailor said, “Yes, God created the world in six days, but look at the world, at what type of world it is. Yes, he created the world in six days, but look at the world!”

Look around you; look at the world you have created. Then you will come to know that you do not know anything, you are just groping in the dark. And because everyone else is also groping in the dark, it cannot be that you are living in light. If everyone else is groping in the dark you feel good, because then you feel there is no comparison.

But you are also in the dark, and tantra starts with you as you are. Tantra wants to enlighten you about basic things which you cannot deny. If you try to deny them, it is at your own cost.

Source: Vigyan Bhairav Tantra, Vol 1 “OSHO”

How can one be successful in life?

“Richness, wealth, treasure — divine treasure — is there and you have not claimed it yet — and it is yours, just for the asking. You need not spread your hands anywhere before anybody. The treasure is hidden within your own heart.
And people go on searching everywhere else except in the heart. They can go to the moon and to mars; and that journey seems to be easy. Man seems somehow to be very stubborn about going into his own heart. Maybe he is afraid that he may find it there.

Psychologists say that there is a very deep-rooted fear of success in the human mind. It looks absurd when you hear for the first time that man is afraid of success, but when you ponder over it, slowly slowly it dawns on you that it has some deep relevance.
Man is afraid of success, because if he succeeds, then what? That is the fear: then what? So in a subtle way he tries to succeed and yet creates such obstacles that he cannot succeed.
On one hand he tries to succeed, on the other hand he disturbs his own success so the game can go on. Just think of a day when you have succeeded and all that you desired has been attained, all that you always longed for is in your hands. แล้วสิ่งที่? — that is the fear. Then what will you do? — because all doing is searching, all doing is desiring, all doing is possible because there are goals which we have not attained yet. One is occupied, happily busy.

Just think of it a moment and even in thinking you will start trembling inside: if all is fulfilled, then what? Would you like to succeed to that point? And when you think about that you will see the point of what psychologists mean when they say there is a deep-rooted fear of success.
And it does not happen only as far as the inner success is concerned: outer success also. It almost always happens that when a person is at the last rung of succeeding, something goes wrong. And he thinks something has gone wrong from the outside, no. He does something — he takes a wrong step, he moves in an opposite direction. He blames god and he blames fate and he blames society and others, but if you search deep down you will find that people fail only when they were just going to succeed.

There seems to be that deep fear which at the last moment says to them 'What are you doing? Avoid it.' It is very unconscious. They fail, and then they are busy again. That's how people keep themselves busy; life in and life out they keep themselves busy. This is called the wheel, the samsara, in the East; this is the world. That's why people don't go into the heart, which is the closest point to go to. They go on great journeys and pilgrimages, but they don't search within.”

Osho, excerpted from: The Madman's Guide to Enlightenment , Chapter 13

You ask me: What happened when you became enlightened?

I laughed, a real uproarious laugh, seeing the whole absurdity of trying to be enlightened. The whole thing is ridiculous because we are born enlightened, and to try for something that is already the case is the most absurd thing. If you already have it, you cannot achieve it; only those things can be achieved which you don't have, which are not intrinsic parts of your being. But enlightenment is your very nature.

I had struggled for it for many lives—it had been the only target for many many lives. And I had done everything that is possible to do to attain it, but I had always failed. It was bound to be so—because it cannot be an attainment. It is your nature, so how can it be your attainment? It cannot be made an ambition.
Mind is ambitious—ambitious for money, for power, for prestige. And then one day, when it gets fed up with all these extrovert activities, it becomes ambitious for enlightenment, for liberation, for nirvana, for God. But the same ambition has come back; only the object he changed. First the object was outside, now the object is inside. But your attitude, your approach has not changed; you are the same person in the same rut, in the same routine.
“The day I became enlightened” simply means the day I realized that there is nothing to achieve, there is nowhere to go, there is nothing to be done. We are already divine and we are already perfect—as we are. No improvement is needed, no improvement at all. God never creates anybody imperfect. Even if you come across an imperfect man, you will see that his imperfection is perfect. God never creates any imperfect thing.
I have heard about a Zen Master Bokuju who was telling this truth to his disciples, that all is perfect. A man stood up—very old, a hunchback—and he said, “What about me? I am a hunchback. What do you say about me?” Bokuju said, “I have never seen such a perfect hunchback in my life.”
When I say “the day I achieved enlightenment,” I am using wrong language—because there is no other language, because our language is created by us. It consists of the words “achievement,” “attainment,” “goals,” “improvement” “progress,” “evolution.” Our languages are not created by the enlightened people; and in fact they cannot create it even if they want to because enlightenment happens in silence. How can you bring that silence into words? And whatsoever you do, the words are going to destroy something of that silence.
Lao Tzu says: The moment truth is asserted it becomes false. There is no way to communicate truth. But language has to be used; there is no other way. So we always have to use the language with the condition that it cannot be adequate to the experience. Hence I say “the day I achieved my enlightenment.” It is neither an achievement nor mine.
[At this point there is a brief power failure: no light, no sound.]
Yes, it happens like that! Out of nowhere suddenly the darkness, suddenly the light, and you cannot do anything. You can just watch.

อ่านเพิ่มเติม

Your body has its own wisdom — it carries the wisdom of the centuries in its cells

ร่างกายของคุณจะรู้สึกหิวและคุณจะอยู่บนอย่างรวดเร็วเพราะศาสนาของคุณบอกว่าวันนี้คุณจะต้องได้อย่างรวดเร็ว -- และร่างกายของคุณจะรู้สึกหิว คุณไม่เชื่อถือสิ่งมีชีวิตของคุณที่คุณไว้วางใจคัมภีร์ตายเพราะในหนังสือบางคนได้เขียนไว้ว่าวันนี้คุณจะต้องไปเกี่ยวกับการได้อย่างรวดเร็วเพื่อให้คุณไปได้อย่างรวดเร็ว

ฟังร่างกายของคุณ ใช่มีวันเมื่อร่างกายกล่าวว่า"ไปเมื่อเร็ว!"-- จากนั้นไป แต่มีความจำเป็นที่จะฟังพระคัมภีร์ไม่เป็น คนที่เขียนพระคัมภีร์ที่ยังไม่ได้เขียนไปพร้อมกับคุณในใจของเขาไม่ได้ทั้งหมด เขาไม่ได้รู้สึกของคุณ คุณไม่ได้นำเสนอให้กับเขาเขาก็ไม่ได้เขียนเกี่ยวกับคุณ มันเป็นถ้าคุณล้มป่วยและคุณจะไปถึงบ้านเป็นแพทย์ที่ตายแล้วและมองเข้าไปในใบสั่งยาของเขาและพบใบสั่งยาและเริ่มต้นดังต่อไปนี้การกำหนด ยาที่ทำเพื่อคนอื่น, การเกิดโรคอื่น ๆ บางอย่างในสถานการณ์อื่น ๆ บาง

โปรดจำไว้ว่าสิ่งมีชีวิตที่จะไว้วางใจของคุณเอง เมื่อคุณรู้สึกว่าร่างกายไม่ว่าจะเป็นไม่ได้กิน, หยุดทันที เมื่อร่างกายไม่ว่าจะเป็นกินแล้วไม่รำคาญว่าพระคัมภีร์พูดถึงอย่างรวดเร็วหรือไม่ หากร่างกายของคุณบอกว่ากินสามครั้งต่อวันที่ดีอย่างสมบูรณ์ ถ้าว่ากินครั้งเดียววันที่ดีอย่างสมบูรณ์

เริ่มเรียนรู้วิธีที่จะฟังร่างกายของคุณเพราะมันเป็นร่างกายของคุณ

คุณกำลังอยู่ในมันคุณต้องเคารพมันและคุณจะต้องไว้วางใจได้

มันเป็นวัดของคุณ; มันเป็นซึ่งล่วงเกินสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่จะกำหนดสิ่งในร่างกายของคุณ สำหรับแรงจูงใจอื่น ๆ ไม่มีอะไรที่ควรจะกำหนด! และสิ่งนี้จะไม่เพียงสอนที่คุณไว้วางใจในร่างกายของคุณนี้จะสอนโดยการและไว้วางใจในการดำรงชีวิตมากเกินไป -- เพราะร่างกายของคุณเป็นส่วนหนึ่งของการดำรงอยู่ จากนั้นเชื่อถือได้ของคุณจะเติบโตและคุณจะได้ต้นไม้และดวงดาวและดวงจันทร์และดวงอาทิตย์และมหาสมุทรที่คุณจะไว้วางใจคน

แต่จุดเริ่มต้นของความไว้วางใจจะต้องมีความไว้วางใจในชีวิตของคุณเอง

Trust your heart.

sannyasin เป็นหนึ่งในผู้ที่วางใจในชีวิตของเขาเองและความไว้วางใจที่จะช่วยให้เขาผ่อนคลายลงของเขาถูกและช่วยให้เขาผ่อนคลายลงไปในจำนวนทั้งสิ้นของการดำรงอยู่ จะนำการยอมรับโดยทั่วไปของตัวเองและคนอื่น ๆ

ให้ความไว้วางใจชนิดของ rootedness ที่อยู่ตรงกลาง แล้วมีความแข็งแรงมากและพลังงานเป็นเพราะคุณเป็นศูนย์กลางในร่างกายของคุณเองในการเป็นของคุณเอง คุณมีรากอยู่ในดิน

มิฉะนั้นคุณจะเห็นคน uprooted, เช่นต้นไม้ที่ได้รับการดึงขึ้นจากดิน พวกเขาเป็นเพียงความตายพวกเขาจะไม่ได้อาศัยอยู่ นั่นเป็นเหตุผลที่มีอยู่ไม่ความสุขมากในชีวิต คุณไม่เห็นคุณภาพของเสียงหัวเราะของการเฉลิมฉลองที่ขาดหายไป

ในร่างกายของคุณมากในมากเป็นของคุณขณะนี้, พระเจ้าจะมี -- และคุณจะไม่ได้ฉลองมัน คุณไม่สามารถเฉลิมฉลอง

การเฉลิมฉลองที่เกิดขึ้นครั้งแรกในบ้านของคุณเองที่ไตรมาสปิด

จากนั้นก็จะกลายเป็นคลื่นยักษ์ที่ดีและกระจายการดำรงอยู่มากกว่า

สูตรหัวใจ

Osho's experiences leading to Enlightenment

Buddha says, 'Fortunate is the man who has found a Master.'
I myself was not as fortunate as you are; I was working without a Master. I searched and I could not find one. It was not that I had not searched, I had searched long enough, but I could not find one. It is very rare to find a Master, rare to find a being who has become a non-being, rare to find a presence who is almost an absence, rare to find a man who Is simply a door to the divine, an open door to the divine which will not hinder you, through which you can pass. It is very difficult .

The Sikhs call their temple the gurudwara, the door of the Master. That is exactly what the Master is—the door. Jesus says again and again, 'I am the gate, I am the way, I am the truth. Come follow me, pass through me. And unless you pass through me you will not be able to reach.'

Yes, sometimes it happens that a person has to work without a Master. If the Master is not available then one has to work without a Master, but then the journey is very hazardous.
For one year I was in the state…. For one year it was almost impossible to know what was happening. For one year continuously it was even difficult to keep myself alive. Just to keep myself alive was a very difficult thing—because all appetite disappeared. Days would pass and I would not feel any hunger, days would pass and I would not feel any thirst. I had to force myself to eat, force myself to drink. The body was so non-existential that I had to hurt myself to feel that I was still in the body. I had to knock my head against the wall to feel whether my head was still there or not. Only when it hurt would I be a little in the body.
Every morning and every evening I would run for five to eight miles. People used to think that I was mad. Why was I running so much? Sixteen miles a day! It was just to feel myself, to feel that I still was, not to lose contact with myself—just to wait until my eyes became attuned to the new that was happening.
And I had to keep myself close to myself. I would not talk to anybody because everything had become so inconsistent that even to formulate one sentence was difficult. In the middle of the sentence I would forget what I was saying in the middle of the way I would forget where I was going. Then I would have to come back. I would read a book—I would read fifty pages—and then suddenly I would remember, 'What am I reading? I don't remember at all.'
My situation was such:
The door of the psychiatrist's office burst open and a man rushed in.
'Doctor!' เขาร้องไห้ 'You've got to help me. I'm sure I'm losing my mind. I can't remember anything—what happened a year ago, or even what happened yesterday. I must be going crazy!'
'Hmmmmmmm,' pondered the headshrinker. 'Just when did you first become aware of this problem?'
The man looked puzzled, 'What problem?'
This was my situation! Even to complete a full sentence was difficult. I had to keep myself shut in my room. I made it a point not to talk, not to say anything, because to say anything was to say that I was mad.
For one year it persisted. I would simply lie on the floor and look at the ceiling and count from one to a hundred then back from a hundred to one. Just to remain capable of counting was at least something. Again and again I would forget. It took one year for me to gain a focus again, to have a perspective.
It happened. It was a miracle. But it was difficult. There was nobody to support me, there was nobody to say where I was going and what was happening. In fact, everybody was against it my teachers, my friends, my well-wishers. All were against it. But they could not do anything, they could only condemn, they could only ask what I was doing.
I was not doing anything! Now it was beyond me; it was happening. I had done something, unknowingly I had knocked at the door, now the door had opened. I had been meditating for many years, just sitting silently doing nothing, and by and by I started getting into that space, that heartspace, where you are and you are not doing anything, you are simply there, a presence, a watcher.
You are not even a watcher because you are not watching—you are just a presence. Words are not adequate because whatsoever word is used it seems as if it is being done. No, I was not doing it. I was simply lying, sitting, walking—deep down there was no doer. I had lost all ambition; there was no desire to be anybody, no desire to reach anywhere—not even God, not even nirvana. The Buddha-disease had completely disappeared. I was simply thrown to myself.
It was an emptiness and emptiness drives one crazy. But emptiness is the only door to God. That means that only those who are ready to go mad ever attain, nobody else. tao209

I have been looking for the door to enlightenment as long as I remember—from my very childhood. I must have carried that idea from my past life, because I don't remember a single day in my childhood in this life that I was not looking for it.
And as far as my craziness is concerned, naturally I was thought crazy by everybody. I never played with any children. I never could find any way to communicate with the children of my own age. To me they looked stupid, doing all kinds of idiotic things. I never joined any football team, volleyball team, hockey team. Of course, they all thought me crazy. And as far as I was concerned, as I grew I started looking at the whole world as crazy.
In the last year, when I was twenty-one, it was a time of nervous breakdown and breakthrough. Naturally, those who loved me, my family, my friends, my professors, could understand a little bit what was going on in me—why I was so different from other children, why I would go on sitting for hours with closed eyes, why I sat by the bank of the river and went on looking at the sky for hours, sometimes for the whole night. Naturally, the people who could not understand such things—and I did not expect them to understand—thought me mad.
In my own home I had become almost absent….
By and by they stopped asking me anything, and slowly slowly they started feeling as if I were not there. And I loved it, the way I had become a nothingness, a nobody, an absence. That one year was tremendous. I was surrounded with nothingness, emptiness. I had lost all contact with the world. If they reminded me to take a bath, I would go on taking the bath for hours. Then they had to knock on the door: “Now come out of the bathroom. You have taken enough bath for one month. Just come out.” If they reminded me to eat, I ate; otherwise, days would pass and I would not eat. Not that I was fasting—I had no idea about eating or fasting. My whole concern was to go deeper and deeper into myself. And the door was so magnetic, the pull was so immense—like what physicists now call black holes.
They say there are black holes in existence. If a star comes by chance to a black hole it is pulled into the black hole; there is no way to resist that pull, and to go into the black hole is to go into destruction. We don't know what happens on the other side. My idea, for which some physicist has to find evidence, is that the black hole on this side is a white hole on the other side. The hole cannot be just one side; it is a tunnel.
I have experienced it in myself. Perhaps on a bigger scale the same happens in the universe. The star dies; as far as we can see, it disappears. But every moment new stars are being born. From where? Where is their womb? It is simple arithmetic that the black hole was just a womb—the old disappeared into it and the new is born. This I have experienced in myself—I am not a physicist. That one year of tremendous pull made me farther and farther away from people, so much so that I would not recognize my own mother, I might not recognize my own father; so far that there were times I forgot my own name. I tried hard, but there was no way to find what my name used to be.
Naturally, to everybody that one year I was mad. But to me that madness became meditation, and the peak of that madness opened the door. I passed through it. I am now beyond enlightenment—on the other side of the door. last120

I was taken to a vaidya to a physician. In fact, I was taken to many doctors and to many physicians but only one ayurvedic vaidya told my father, “He is not ill. Don't waste your time.” Of course, they were dragging me from one place to another. And many people would give me medicines and I would tell my father, “Why are you worried? I am perfectly okay.” But nobody would believe what I was saying. They would say, “You keep quiet. You just take the medicine. What is wrong in it?” So I used to take all sorts of medicines.
There was only one vaidya who was a man of insight—his name was Pundit Bhaghirath Prasad…. That old man has gone but he was a rare man of insight. He looked at me and he said, “He is not ill.” And he started crying and said, “I have been searching for this state myself. He is fortunate. In this life I have missed this state. Don't take him to anybody. He is reaching home.” And he cried tears of happiness.
He was a seeker. He had been searching all over the country from this end to that. His whole life was a search and enquiry. He had some idea of what it was about. He became my protector—my protector against the doctors and other physicians. He said to my father, “You leave it to me. I will take care.” He never gave me any medicine. When my father insisted, he just gave me sugar pills and told me, “These are sugar pills. Just to console them you can take them. They will not harm, they will not help. In fact, there is no help possible.” tao209

In my university days, and people thought that I was crazy. Suddenly I would stop, and then I would remain in that spot for half an hour, an hour, unless I started enjoying walking again. My professors were so afraid that when there were examinations they would put me in a car and take me to the university hall. They would leave me at the door and wait there: had I reached to my desk or not? If I was taking my bath and suddenly I realized that I was not enjoying it, I would stop. What is the point then? If I was eating and I recognized suddenly that I was not enjoying, then I would stop….
And, by and by, it became a key. I suddenly recognized that whenever you are enjoying something, you are centered. Enjoyment is just the sound of being centered. Whenever you are not enjoying something, you are off-center. Then don't force it; there is no need. If people think you crazy, let them think you crazy. Within a few days you will, by your own experience, find how you were missing yourself. You were doing a thousand and one things which you never enjoyed, and still you were doing them because you were taught to. You were just fulfilling your duties. trans404

I used to go for a morning walk, and I used to pass a beautiful house every day—that was my route. And one day, when I was coming back, the sun was just shining on my face; I was perspiring—I had gone for four, five miles, and just…I could not move from that place. I must have been eighteen or seventeen. Something happened between the sun and the beautiful morning, that I simply forgot that I have to go home. I simply forgot that I am. I was simply standing there.
But the man who owned the house, he has been watching me for almost a year—that I come and go by the side of the house; today, what has happened? I am simply frozen. But frozen in such ecstasy!
He came and shook me, and it was like coming down from a very far away place, rushing into my body. He said, “What has happened?”
I said, “That's what I was going to ask you. Something certainly happened, and something that I would like to happen forever. I was not. You unnecessarily got worried, shook me, and brought me back. I had moved into some space which was absolutely new to me—and it was pure isness.”
Anything can do, it seems that just your preparedness, knowingly or unknowingly, your closeness to the point where the phenomenon can be triggered…. But this kind of experience is not within your power. It happens to you like lightning. trans12

It happened once with me, many years ago. I used to get up at 3 am and go for a walk. It was a lovely night and the roadside was thickly covered by clusters of bamboo groves. There was a slight opening at one point, otherwise it was covered all the way along. I used to run straight from one end to the other of that stretch one way and then run facing backwards the other way. In an hour—from 3 am to 4 am—I would do my exercise there. One day a weird thing happened. While I was running backwards and still under the bamboo-shaded area, a man—a milkman—was approaching me with all his empty containers on his way to collect milk from some dairy. Then suddenly as I emerged from the shaded area—it was a moonlit night—he could see me all of a sudden. A moment before I was not visible, so all of a sudden…and running backwards! Only ghosts are known to run backwards!
That milkman threw the empty containers away and ran off. There was something odd about the way he ran off. I had no idea he had become so scared of me, so I ran after him to help. Now he ran for his life! The faster I ran after him, out of concern, calling him to stop, the more speed he was gaining. I had never before seen anyone run like that! Then I had an inkling that perhaps I was the only other person around here and he had become scared of me.
Hearing the noise of the falling containers and running feet, a man in the nearby hotel woke up. I went to him and asked him if he knew what had happened. He said, “If you are asking me, I know that you run backwards here every day, but still I get scared sometimes. That man must have been new on this road.”
I said, “Keep these containers with you, maybe the man will return in the morning.” He has not returned even now! Whenever I have passed by that hotel again, I have inquired if that man has ever returned. He never came back.
Now there is no way of telling that man that what he had seen was 'almost false'. There was no ghost there, but he managed to see it! For him the ghost was a complete reality, otherwise he would not have disappeared for that long a time. That man must have had some past experience that he imposed on the scene.
What really is is not what we are seeing; we are seeing what our eyes are showing us. Our mind is imposing things each moment and we are seeing who knows what, and it certainly is not out there in the world.

This whole world is the extension of our mind. What we see is projected by us. First we project and then we see. First we project a snake in a rope, then we see it and run away. This whole world is like that. finger07

For ten years I used to run eight miles every morning and eight miles every evening—from I947 to I957. It was a regular thing. And I came to experience many, many things through running. At sixteen miles per day I would have encircled the world seven times in those ten years. After you run the second or third mile a moment comes when things start flowing and you are no longer in the head, you become your body, you are the body. You start functioning as an alive being—as trees function, as animals function. You become a tiger or a peacock or a wolf. You forget all head. The university is forgotten, the degrees are forgotten, you don't know a thing, you simply are.
In fact, by and by, after three or four miles, you cannot conceive of yourself as a head. Totality arises. Plato is forgotten, Freud has disappeared, all divisions disappear—because they were on the surface—and deep down your unity starts asserting itself.
Running against the wind in the early morning when things are fresh and the whole existence is in a new joy, is bathed in a new delight of the new day, and everything is fresh and young, the past has disappeared, everything has come out of deep rest in the night, everything is innocent, primitive—suddenly even the runner disappears. There is only running. There is no body running, there is only running. And by and by you see that a dance arises with the wind, with the sky, with the sun rays coming, with the trees, with the earth. You are dancing. You start feeling the pulse of the Universe. That is sexual. Swimming in the river is sexual. Copulating is not the only sexual thing; anything where your body pulsates totally, with no inhibitions, is sexual.
So when I use the word 'sexual' I mean this experience of totality. Genitality is only one of the functions of sexuality. It has become too important because we have forgotten the total function of sexuality. In fact, your so-called mahatmas have made you very, very genital. The whole blame falls on your saints and mahatmas—they are the culprits, the criminals. They have never told you what real sexuality is.
By and by sexuality has become confined to the genitals; it has become local, it is no longer total. Local genitality is ugly because at the most it can give you a relief; it can never give you orgasm. Ejaculation is not orgasm, all ejaculations are not orgasmic and each orgasm is not a peak experience. Ejaculation is genital, orgasm is sexual and a peak experience is spiritual. When sexuality is confined to the genitals you can have only relief; you simply lose energy, you don't gain anything. It is simply stupid. It is just like the relief that comes out of a good sneeze, not more than that.
It has no orgasm because your total body does not pulsate. You are not in a dance, you don't participate with your whole, it is not holy. It is very partial and the partial can never be orgasmic because orgasm is possible only when the total organism is involved. When you pulsate from your toe to your head, when every fibre of your being pulsates, when all cells of your body dance, when there is a great orchestra inside you, when everything is dancing—then there is orgasm. But every orgasm is not a peak experience either. When you are pulsating totally inside, it is an orgasm. When your totality participates with the totality of existence it is a peak experience. And people have decided on ejaculation, they have forgotten orgasm and they have completely forgotten the peak experience. They don't know what it is.
And because they cannot attain the higher, they are confined to the lower. When you can attain the higher, when you can attain the better, naturally the lower starts disappearing on its own accord. If you understand me…sex will be transformed, but not sexuality. You will become more sexual. As sex disappears you will become more sexual. Where will sex go? It will become your sexuality. You will become more sensuous. You will live with more intensity, with more flame; you will live like a great wave. These tiny waves will disappear. You will become a storm, you will become a great wind that can shake the trees and the mountains. You will be a tide, a flood. Your candle will burn at both ends together, simultaneously.
And in that moment—even if you are allowed to live for only one moment, that's more than enough—you have the taste of eternity. parad107

Let me tell you an incredible experience I had. It has just occurred to me; I have never told it before. About seventeen or eighteen years ago I used to meditate until late at night sitting in the top of a tree.
I have often felt the body has a greater influence over you if you meditate sitting on the ground. The body is made of earth, and the forces of the body work very powerfully if one meditates sitting on the ground. All this talk of the yogis moving up to the higher elevations—to the mountains, to the Himalayas—is not without reason; it's very scientific. The greater the distance between the body and the earth, the lesser the pull of the earthly element on the body.
So I used to meditate every night sitting in a tree.
One night…I don't know when I became immersed in deep meditation, and I don't know at what point my body fell from the tree, but when it did, I looked with a start to see what had happened.
I was still in the tree, but the body had fallen below. It's difficult to say how I felt at that time. I was still sitting in the tree and the body was below. Only a single silver cord connected me with the navel of my body—a very shiny silver cord. What would happen next was beyond my comprehension. How would I return to my body?
I don't know how long this state lasted, but it was an exceptional experience. For the first time I saw my body from outside, and from that very day on the body ceased to exist. Since then I am finished with death, because I came to see another body different from this one—I came to experience the subtle body. It's difficult to say how long this experience lasted.
With the breaking of dawn, two women from the nearby village passed, carrying milk pots on their heads. As they approached the tree they saw my body lying there. They came and sat next to the body. I was watching all this from above. It seems the women took the body to be dead. They placed their hands on my head, and in a moment, as if by a powerful force of attraction, I came back into the body and my eyes opened.
At that point I experienced something else too. I felt that a woman can create a chemical change in a man's body, and so can a man in a woman's body. I also wondered how the touch of that woman caused my return to the body. Subsequently, I had many more experiences of this kind. They explained why the tantrikas of India, who experimented extensively with samadhi and death, had linked themselves with women too.

During intensive experiences of samadhi, man's luminous body, his subtle body, cannot return without a woman's help if it has come out of the physical body. Similarly, a woman's luminous, subtle body, cannot be brought back without a man's assistance. As the male and female bodies connect, an electrical circuit is completed and the consciousness that has gone out returns swiftly to the body.
Following this event, I consistently had the same kind of experience about six times in six months. And in those six months I felt I had lost at least ten years off my life. If I were to live up to seventy, now I can only live up to sixty. I went through some strange experiences in six months—even the hair on my chest turned white. I couldn't comprehend what was happening.
It occurred to me, however, that the connection between this body and that body had ruptured, had been interrupted, that the adjustment, the harmony that had existed between the two, had broken down. What also occurred to me was that the reason for Shankaracharya dying at the age of thirty-three and Vivekananda dying at the age of thirty-six was something else. It becomes difficult to live once the connection between the two bodies breaks abruptly. This explained why Ramakrishna was besieged with illnesses and Ramana died of cancer. The cause was not physical; rather, the breaking of the adjustment between their physical and subtle bodies was responsible for it.
It is generally believed that yogis are healthy people, but the truth is completely the opposite. The truth is, yogis have always been ill, and have died at early ages. The sole reason for this is that the necessary adjustment between the two bodies becomes interrupted. Once the subtle body comes out of the physical body it never reenters fully and the adjustment is never completely restored. But then it is not needed. There is no reason for it; it has no meaning.
With the use of will power, simply with will power, the energy can be drawn inside—just the thought, the feeling, “I want to turn in, I want to go back in, I want to return within, I want to come back in.” Were you to have such an intense longing, such a powerful emotion; if your whole being were to fill with a passionate, intense desire to return to your center; if your entire body were to pulsate with this feeling, someday it can happen—you will instantly return to your core and, for the first time, see your body from within.
When yoga talks about thousands of arteries and veins, it is not from the point of view of physiology. Yogis have nothing to do with physiology. These have been known from within; hence, when one looks today one wonders where these arteries and veins are. Where are the seven chakras, the centers within the body that yoga talks about? They are nowhere in the body. We can't find them because we are looking at the body from outside.
There is one other way to observe the body—from within, through the inner physiology. That's a subtle physiology. The nerves, veins and centers of the body known through that inner physiology are all totally different. You won't find them anywhere in this physical body. These centers are the contact fields between this body and the inner soul, the meeting points for both.
The biggest meeting point is the navel. You may have noticed, if you suddenly get into an accident driving a car, the navel will be the first to feel the impact. The navel will become disordered at once, because here the contact field between the body and the soul is the deepest of all. Seeing death, this center will be the first to become disturbed. As soon as death appears, the navel will be disrupted in relation to the body's center. There is an internal arrangement of the body which has resulted from the contact between this body and the inner body. The chakras are their contact fields.
So obviously, to know the body from within is to know a totally different kind of world altogether, a world we know absolutely nothing about. Medical science knows nothing about it, and won't for some time. Once you experience that the body is separate from you, you are finished with death. You come to know there is no death. And then you can actually come out of the body and look at it yourself from outside.
Questions relating to life and death are not matters of philosophical or metaphysical thought. Those who think about these things never accomplish anything. What I am talking about is an existential approach. It can be known that “I am life;” it can be known that “I am not going to die.” One can live this experience, one can enter into it. now08

ผมนึกถึงความฝันที่ฉันไม่เคยได้ที่จะลืม
ในความฝันนี้ซึ่งมาให้ฉันจำนวนครั้งที่มีบันไดยาวกับ rungs บนของหายไปอย่างสมบูรณ์ในเมฆถูก มันลำบากที่จะบันไดที่นำไปสู่​​ท้องฟ้า กระตุ้นด้วยความปรารถนาป้องกันไม่ถึงท้องฟ้าที่ฉันเริ่มที่จะปีน แต่มันก็เป็นเรื่องยากมากในแต่ละรุ่งจำเป็นต้องใช้ความพยายามที่ดี ลมหายใจของฉันเติบโตที่ทำให้เครียดและเหงื่อจากหน้าผากเทฉัน แต่ความปรารถนาของฉันไปถึงท้องฟ้าได้ดังนั้นดีที่ฉันไปในการปีนเขา เร็ว ๆ นี้มีความรู้สึกหายใจไม่ออกได้และดูเหมือนว่าหัวใจของฉันจะให้ออก แต่ทั้งหมดในครั้งเดียวฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ปีนเท่านั้นที่เหมืองไม่ได้เป็นบันไดเท่านั้น มีจำนวนอนันต์ของบันไดและตัวเลขที่ไม่มีที่สิ้นสุดของคนปีนขึ้นไปได้ ผมมีประสบการณ์การหลั่งไหลของการแข่งขันที่ดีและฉันเริ่มที่จะปีนได้เร็วยิ่งขึ้น นี้การแข่งขันบ้านี้ใช้ทั้งหมดของความแข็งแรงของเราที่จะให้ปีนเขาอย่างต่อเนื่องจนในที่สุดมันจางลงในตอนท้ายของความฝันที่
ที่เป็นแบบเดียวกันเสมอ
ในที่สุดผมก็ถึงรุ่งล่าสุด มีรุ่งเกินกว่าไม่มีและการเปลี่ยนรอบผมเห็นว่ามีบันไดไม่อย่างใดอย่างหนึ่ง และแล้วฤดูใบไม้ร่วงลงจากความสูงที่ดีที่จะเริ่มต้น แม้มันจะเจ็บปวดมากที่ปีน ความตายดูเหมือนหลีกเลี่ยงไม่ได้ และแน่ใจว่าพอก็คือค​​วามตายของฉัน และช็อตของการเสียชีวิตที่ฉันตื่นขึ้นอย่างสม่ำเสมอ
แต่ความฝันที่แสดงให้เห็นความจริงฉันเป็นที่ดีและตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันมีมันมีชีวิตที่ดูเหมือนไม่มีอะไรมากไปกว่าการขยายความฝันว่า ในความฝันทุกคนจะมีไม่ได้ชนิดของวิสัยทัศน์ของการวิ่งบ้าในการที่มนุษย์มีส่วนเกี่ยวข้องบาง? ไม่ได้จบที่การแย่งชิงทุกบ้าในความตาย แต่แล้วถามตัวเองว่า"ตาย"หมายถึง ไม่ได้มันก็หมายความว่าไม่มีรุ้งที่สูงขึ้นบนบันได? ความตายเป็นจุดสิ้นสุดของการวิ่ง มันเป็นความสิ้นไปในอนาคตมันเป็นไปไม่ได้ของความเป็นไปได้ใด ๆ ต่อไป วิ่งนำไปสู่​​การแข่งรถในใจผู้ชายคนหนึ่งที่สูงมากและสิ่งที่เป็นความตาย แต่ตกจากที่สูงเหล่านั้น?
เมื่อใดก็ตามที่มีการแข่งขันบ้าใด ๆ ขั้นตอนการตายอย่างสม่ำเสมอมามันทำให้ความแตกต่างว่าเป้าหมายคือความมั่งคั่งหรือศาสนาหรือความสุขหรือไม่มีการสละ ใดก็ตามที่มีการวิ่งที่มีความฝัน แต่ที่ไม่มีการวิ่งแข่งใจมีความจริงคือ และมีชีวิตเป็นสิ่งที่มากเกินไปในชีวิตที่มีการตายไม่มี long05

ความปรารถนาที่จะอยู่บนยอดเขานั้นเป็นความปรารถนาที่ผิดทุกความต้องการดังกล่าวจะไม่ถูกต้องและความปรารถนาทางศาสนาที่อยู่ห่างไกลธรรมยิ่งกว่าความต้องการอื่น ๆ สำหรับเหตุผลง่ายๆที่ปรารถนาอื่น ๆ สามารถปฏิบัติตาม ของหลักสูตรโดยความสำเร็จของพวกเขาคุณจะไม่ได้ไปไกลกว่าแห้ว; จริงหรือไม่จริงจะหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก หากความต้องการของคุณเป็นจริงคุณจะผิดหวังในความเป็นจริงมากขึ้นเพื่อให้เพราะตอนนี้คุณจะเห็นคุณได้ไล่เงา; คุณได้รับมันและมีอะไรอยู่ในนั้น หากความต้องการของคุณไม่ได้เป็นจริงคุณจะผิดหวังเพราะชีวิตทั้งชีวิตของคุณจะสูญเสียและคุณยังไม่ได้สามารถที่จะตอบสนองความต้องการที่เดียว ทั้งหมดหวังของคุณจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
หวังที่จะผูกพันที่จะต้องแตกเป็นเสี่ยง ๆ เพื่อหวังที่จะกระสันสิ้นหวัง, ความปรารถนาที่จะสายพันธุ์แห้ว แต่ในสิ่งที่โลกเป็นเวลาอย่างน้อยมีความเป็นไปได้ของการประสบความสำเร็จความล้มเหลวที่จะบรรลุไม่บรรลุ แต่ในเรื่องจิตวิญญาณที่มีคำถามที่สำเร็จการไม่ได้ทั้งหมดเนื่องจากห่านจะออก! ไม่มีอะไรสามารถทำได้เกี่ยวกับเรื่องนี้มันมีอยู่แล้วออก ขณะที่คุณเริ่มเพลิดเพลินกับหุบเขาของคุณคุณจะอยู่บนยอดที่ไม่มียอดเขาอื่น ๆ !
วันหนึ่งผมก็ตัดสินใจที่จะพอเป็นพอ ฉันลดลงความคิดของยอดเขาและเริ่มเพลิดเพลินกับหุบเขาและมหัศจรรย์ที่ฉันเห็น : หุบเขาหายไป ในความเป็นจริงจากมากเริ่มต้นได้มีการหุบเขาไม่มีฉันถูกเสมอบนยอดเขา แต่เนื่องจากฉันถูกค้นหาสำหรับจุดสูงสุดฉันไม่เห็นที่ผม
Your eyes are focused far away, hence you miss the obvious. It is here, and your mind is there, arrowed into the blue sky. And the reality surrounds you: it is closer than your very heartbeat, it is closer than your breathing, it is closer than the circulation of your blood, it is closer than your very marrow, it is closer than your very consciousness. It is your very core, your very being! goose03

I used to ask myself, “Who am I?” It is impossible to count how many days and nights I passed in this query. The intellect gave answers heard from others, or born of conditioning. All of them were borrowed, lifeless. They brought no contentment. They resonated a little at the surface, and then disappeared. The inner being was not touched by them. No echo of them was heard in the depths. There were many answers to the question, but none was correct. And I was untouched by them. They could not rise to the level of the question.
Then I saw that the question came from the center but the replies touched only the periphery. The question was mine, but the answers came from outside; the question arose from my innermost being, the replies were imposed from outside. This insight became a revolution. A new dimension was revealed.
The responses of the intellect were meaningless. They had no relevance to the problem. An illusion had shattered. And what a relief it was!
It seemed as if a closed door had been flung open, filling the darkness with light. The intellect had been providing the answers—that was the mistake. Because of these false answers, the real answer could not arise. Some truth was struggling to surface. In the depths of consciousness some seed was seeking the way to break open the ground in order to reach the light. Intellect was the obstruction.
When this was made plain, the answers began to subside. Knowledge acquired from outside began to evaporate. The question went ever deeper. I did not do anything, only kept on watching.
Something novel was happening. I was speechless. What was there to do? I was, at the most, simply a witness. The reactions of the periphery were fading, perishing, becoming nonexistent. The center now began to resonate more fully.
“Who am I?” My entire being was throbbing with this thirst.
What a violent storm it was! Every breath quaked and trembled in it.
“Who am I?” – like an arrow, the question pierced through everything and moved within.
I remember—what an acute thirst it was! My very life had turned into thirst. Everything was burning. And like a flame of fire the question stood forth, “Who am I?”
The surprise was that the intellect was completely silent. The incessant flow of thoughts had stopped. What had happened? The periphery was absolutely still. There were no thoughts, no conditionings of the past.
Only I was there—and there was the question too. No, no— I myself was the question.
And then the explosion. In a moment, everything was transformed. The question had dropped. The answer had come from some unknown dimension.
Truth is attained through a sudden explosion, not gradually.
It cannot be compelled to appear. It comes.
Emptiness is the solution, not words. Becoming answerless is the answer.
Someone asked yesterday—and someone or the other asks every day—”What is the answer?”
I say, “If I mention it, it is meaningless. Its meaning lies in realizing it oneself.” sdwisd01

I tell you from my own experience that there is no easier path than merging with one's own self. The only thing one has to do is stop seeking for the support of anything on the surface of the mind. By catching hold of thoughts you cannot drown and because of their support you remain on the surface.
We are in the habit of catching hold of thoughts. As soon as one thought passes on we catch hold of another—but we never enter the gap between two successive thoughts. This gap itself is the channel to drowning in the depths. Do not move in thoughts—go deep down between them in the gaps.
How can this be done? It can be done by awareness, by observing the stream of thoughts. Just as a man standing on the side of a road watches the people passing by, you should observe your thoughts. They are simply pedestrians, passing by on the road of the mind within you. Just watch them. Don't form judgment about any of them. If you can observe them with detachment, the fist that has been gripping them opens automatically and you will find yourself standing, not in thoughts, but in the interval, in the gap between them. But the gap has no foundation so it isn't possible just to stand there. Simply by being there you drown.
And this drowning itself is the real support because it is through this that you reach the being you really are. One who seeks support in the realm of thoughts is really suspended in the air without support—but he who throws away all crutches attains the support of his own self. pway07

A meditator has to remember not to struggle with the thoughts. If you want to win, don't fight. That is a simple rule of thumb. If you want to win, simply don't fight. The thoughts will be coming as usual. You just watch, hiding behind your blanket; let them come and go. Just don't get involved with them.
The whole question is of not getting involved in any way—appreciation or condemnation, any judgment, bad or good. Don't say anything, just remain absolutely aloof and allow the mind to move in its routine way. If you can manage…and this has been managed by thousands of buddhas, so there is not a problem. And when I say this can be managed, I am saying it on my own authority. I don't have any other authority.
I have fought and have tortured myself with fighting and I have known the whole split that creates a constant misery and tension. Finally seeing the point that victory is impossible, I simply dropped out of the fight. I allowed the thoughts to move as they want; I am no longer interested.
And this is a miracle, that if you are not interested, thoughts start coming less. When you are utterly uninterested, they stop coming. And a state of no-thought, without any fight, is the greatest peace one has ever known. This is what we are calling the empty heart of the buddha. empti03

This mind is amazing. It comes to be experienced like an onion. One day, seeing an onion, I was reminded of this resemblance. I was peeling the onion; I went on peeling layer after layer, and finally nothing remained of it. First thick rough layers, then soft smooth layers, and then nothing.
Thus is the mind also. You go on peeling off, first gross layers, then subtle layers, and then remains an emptiness. Thoughts, passions and ego, and then nothing at all, just emptiness. It is the uncovering of this emptiness that I call meditation. This emptiness is our true self. That which ultimately remains is the self-form. Call it the self, call it the no-self, words do not mean anything. Where there is no thought, passion, or ego, is that which is.
Hume has said, “Whenever I dive into myself I do not meet any 'I' there. I come across either some thought or some passion or some memory, but never across myself.” This is right—but Hume turns back from the layers only, and that is the mistake. Had he gone a little deeper he would have reached the place where there is nothing to come across, and that is the true self. Where there remains nothing to come across is that which I am. Everything is based in that emptiness. But if somebody turns back from the very surface, no acquaintance with it takes place.
On the surface is the world, at the center is the self. On the surface is everything, at the center is nothing-ness, the void. sdwisd03

On my search I found no greater scripture than silence. When I had dug through all the scriptures I realized how futile they all were and that silence was the only thing that had any point to it whatsoever. long03

I remember the days when my mind was in darkness, when nothing was clear inside me at all. One thing in particular I recall about those days was that I did not feel love for anyone, I did not even love myself.
But when I came to the experience of meditation, I felt as though a million dormant springs of love had suddenly begun to bubble up in me. This love was not focused, not directed to anyone in particular, it was just a flow, fluid and forceful. It flowed from me as light streams from a lamp, as fragrance pours from flowers. In the wonderful moment of my awakening I realized that love was the real manifestation of my nature, of man's nature.
Love has no direction; it is not aimed at anyone. Love is a manifestation of the soul, of one's self.
Before this experience happened to me I believed love meant being attached to someone. Now I realize that love and attachment are two completely different things. Attachment is the absence of love. Attachment is the opposite of hatred, and hatred it can easily become. They are a pair, attachment and hatred. They are mutually interchangeable.
The opposite of hatred is not love. ไม่ได้ทั้งหมด And love is quite different from attachment too. Love is a completely new dimension. It is the absence of both attachment and hatred, yet it is not negative. Love is the positive existence of some higher power. This power, this energy, flows from the self towards all things—not because it is attracted by them, but because love is emitted by the self. Because love is the perfume of the self.

ที่มา : Osho

http://www.oshofragrance.com/2010/06/oshos-experiences-leading-to.html

ALONE AT LAST!

Confronting oneself in aloneness is fearful and it is painful, and one has to suffer it. Nothing should be done to avoid it, nothing should be done to divert the mind and nothing should be done to escape from it. One has to suffer it and go through it. This suffering and this pain is just a good sign that you are near a new birth, because every birth is preceded by pain. It cannot be avoided and it should not be avoided because it is part of your growth.

But why is this pain there?

This should be understood because understanding will help you to go through it, and if you go through it knowingly you will come out of it more easily and sooner.

Why is there pain when you are alone? The first thing is that your ego gets ill. Your ego can exist only with others. It has grown in relationship, it cannot exist alone. So if the situation is one in which it can exist no more, it feels suffocated; it feels just on the verge of death. This is the deepest suffering. You feel as if you are dying. But it is not you who is dying, only the ego, which you have taken to be yourself, with which you have become identified. It cannot exist because it has been given to you by others. It is a contribution. When you leave others you cannot carry it with you.

So in aloneness all that you know about yourself will fall; by and by it will disappear. You can prolong your ego for a certain period — and that too you will have to do through imagination — but you cannot prolong it for long. Without society you are uprooted; the soil is not there from where to get food. This is the basic pain.

You are no longer sure who you are: you are just a dispersing personality, a dissolving personality. But this is good, because unless this false you disappears the real cannot emerge. Unless you are completely washed and become clean again the real cannot emerge.

This false you is occupying the throne. It must be dethroned. By living in solitude all that is false can go. And all that is given by society is false. Really, all that is given is false; all that is born with you is real. All that is you by yourself, not contributed by someone else, is real, authentic. But the false must go and the false is a great investment. You have invested so much in it; you have been looking after it so much; all your hopes hang on it. So when it starts dissolving you will feel fearful, afraid and trembling: “What are you doing to yourself? You are destroying your whole life, the whole structure.”

There will be fear. But you have to go through this fear; only then will you become fearless. I don't say you will become brave, no. I say you will become fearless.

Bravery is just part of fear. Howsoever brave you are, the fear is hidden behind. I say “fearless.” You will not be brave; there is no need to be brave when there is no fear. Both bravery and fear become irrelevant. They are aspects of the same coin. So your brave men are nothing but you standing on your head. Your bravery is hidden within you and your fear is on the surface; their fear is hidden within and their bravery is on the surface. So when you are alone you are very brave. When you think about something you are very brave, but when a real situation comes you are fearful.

One becomes fearless only when one has gone through the deepest fear of all — that is the dissolving of the ego, the dissolving of the image and the dissolving of the personality.

This is death because you don't know if a new life is going to emerge from it. During the process you will know only death. Only when you are dead as you are, as the false entity, only then will you know that death was just a door to immortality. But that will be at the end; during the process you are simply dying.

Everything that you cherished so much is being taken away from you — your personality, your ideas, all that you thought was beautiful. All is leaving you. You are being denuded. All the roles and robes are being taken away. In the process fear will be there, but this fear is basic, necessary and inevitable — one has to pass through it. You should understand it but don't try to avoid it, don't try to escape from it because every escape will bring you back again. You will move back into the personality.

Those who go into deep silence and solitude, they always ask me, “There will be fear, so what to do?” I tell them not to do anything, just to live the fear.

If trembling comes, tremble. Why prevent it? If an inner fear is there and you are shaking with it, shake with it. Don't do anything. Allow it to happen. It will go by itself. If you avoid it …and you can avoid it. You can start chanting “Ram, Ram, Ram”; you can cling to a mantra so that your mind is diverted. You will be pacified and the fear will not be there; you have pushed it into the unconscious. It was coming out — which was good, you were going to be free from it — it was leaving you and when it leaves you, you will tremble.

That is natural because from every cell of the body and of the mind, some energy that has always been there pushed down is leaving. There will be a shaking and a trembling; it will be just like an earthquake. The whole soul will be disturbed by it. But let it be. Don't do anything. That is my advice. Don't even chant. Don't try to do anything with it because all that you can do will again be suppression. Just by allowing it to be, by letting it be, it will leave you — and when it has left, you will be altogether a different man.

Source: The Book of Secrets , OSHO