สิ่งแรกที่จะจำได้เกี่ยวกับการทำสมาธิก็คือว่ามันไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ ...

สิ่งแรกที่จะจำได้เกี่ยวกับการทำสมาธิก็คือว่ามันไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ ทั่วโลกที่คนมีความคิดที่ว่าการทำสมาธิหมายถึงการทำบางสิ่งบางอย่าง มันไม่เป็นทำไม่ได้กระทำมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ว่าคุณจะไปที่มันมันมาให้คุณและแทรกซึมคุณ มันจะทำลายคุณในทางเดียวและ recreates คุณในการควบคุม มันเป็นสิ่งที่ให้ความสำคัญและไม่มีที่สิ้นสุดเพื่อที่จะไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของการทำ

ปกติเราจะชอบเรือนจำ : เราจะปิดรับสมัครภายในตัวเองด้วยการเปิดไม่มี ในทางที่เราตายไปแล้ว หนึ่งสามารถพูดได้เราได้กลายเป็น"ชีวิตหลักฐาน": ชีวิตไม่สามารถมาหาเรา เราได้สร้างอุปสรรคและอุปสรรคในการดำรงชีวิตเพราะชีวิตอาจเป็นอันตรายได้, ไม่สามารถบังคับ; มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในมือของเรา เราได้สร้างการดำรงอยู่เพื่อตัวเราเองปิดเพื่อให้เราสามารถจะมั่นใจและมีความปลอดภัยเพื่อให้เราสามารถอยู่ได้สบาย ปิดการดำรงอยู่นี้สะดวก แต่ในเวลาเดียวกันก็คือการระงับ ปิดมากขึ้นเราจะกลายเป็นน้อยกว่าที่เรากำลังมีชีวิตอยู่ ที่เปิดมากขึ้นเราจะกลายเป็นมากขึ้นเราจะมีชีวิตอยู่

การทำสมาธิเป็นความใจกว้างที่จะทุกมิติเปิดกว้างให้ทุกอย่าง แต่การที่จะต้องเปิดให้ทุกสิ่งที่เป็นอันตรายจะเปิดให้ทุกอย่างโดยไม่มีเงื่อนไขที่ทำให้เราไม่ปลอดภัย มันไม่สามารถอยู่ได้สบายเพราะสิ่งสามารถเกิดขึ้นได้ ใจที่ longs สำหรับการรักษาความปลอดภัยซึ่ง longs เพื่อความสะดวกสบายที่ longs สำหรับแน่นอนไม่สามารถจะเป็นใจเข้าฌาน เพียงใจที่เปิดให้สิ่งที่มีชีวิตที่อบอุ่นแต่ละและทุกอย่างที่เกิดขึ้นแม้กระทั่งความตายสามารถสร้างสถานการณ์ที่การทำสมาธิที่เกิดขึ้นเป็น

ดังนั้นสิ่งเดียวที่สามารถทำได้โดยที่คุณสามารถที่จะเปิดกว้างกับการทำสมาธิเพื่อจะเปิดกว้างทั้งหมด -- ไม่ใด ๆ ที่เกิดขึ้นเฉพาะ แต่กับสิ่งที่มาพร้อม

การทำสมาธิไม่ได้เป็นมิติโดยเฉพาะอย่างยิ่งมันเป็นมิติการดำรงอยู่ของการดำรงอยู่ที่จะเปิดให้แต่ละมิติและทุกโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ โดยไม่ต้อง longings ใด ๆ โดยไม่คาดหวังใด ๆ หากมีความคาดหวังใด ๆ แล้วเปิดไม่ได้จะรวม หากมีเงื่อนไขใด ๆ longings ใด ๆ หากมีการใด ๆ "ไอเอฟเอ"แล้วเปิดไม่ได้ทั้งหมด ส่วนหนึ่งของการที่คุณไม่ควรยังคงปิด ถ้าคุณไม่ได้เปิดทั้งหมดแล้วไม่มีความสำคัญ, แข็งแรง, อนันต์ที่เกิดขึ้นจะได้รับโดยคุณ มันไม่สามารถกลายเป็นของผู้เข้าพักและคุณไม่สามารถเป็นเจ้าภาพ

การทำสมาธิเป็นเพียงการสร้างสถานการณ์เปิดกว้างซึ่งในบางสิ่งบางอย่างสามารถเกิดขึ้นได้และทั้งหมดที่คุณสามารถทำได้คือการรอคอย

ใจที่รอก็คือการรอคอยที่ไม่รู้จักเพราะสิ่งที่จะเกิดขึ้นจะไม่สามารถรู้จักกันก่อนที่คุณไม่สามารถแม้แต่จะคิดในใจของมัน คุณอาจเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับมัน แต่ที่ไม่ได้เป็นความรู้ของคุณก็ยังไม่ทราบ ทราบว่ากำลังรอที่ไม่รู้จักคือจิตใจที่เป็นสมาธิ

เมื่อคุณกำลังรอคอยการที่ไม่รู้จักความรู้ของคุณจะกลายเป็นอุปสรรคเนื่องจากการตระหนักมากขึ้นคุณจะมีความรู้ของคุณมากขึ้นอย่างเป็นเอกฉันท์ที่คุณขังตัวเอง คุณต้องไม่อยู่ในอารมณ์ที่"รู้"คุณจะต้องโง่เขลาอย่างสมบูรณ์แล้วไม่ทราบเท่านั้นที่สามารถมาให้คุณ ขณะที่ความโง่เขลาของคุณจะกลายเป็นความตระหนักในตัวเองขณะที่คุณรู้ว่าคุณไม่ทราบว่าเป็นช่วงเวลาที่คุณจะเริ่มต้นที่จะรอให้ที่ไม่รู้จัก

มีสองประเภทของคนที่โง่เขลาเป็น ชนิดแรกที่ไม่ได้ตระหนักถึงความไม่รู้ของพวกเขา -- พวกเขาโดยอัตโนมัติคิดว่าพวกเขารู้ว่า นี้คือความรู้ที่โง่เขลา ชนิดอื่น ๆ คือบรรดาผู้ที่มีความตระหนักในความไม่รู้ของพวกเขา นี้เป็นความโง่เขลารู้ และขณะที่คุณตระหนักถึงความไม่รู้ของคุณที่คุณมาถึงจุดที่รู้ว่าเริ่มต้น

บัณฑิตคนที่คิดว่าเขารู้ที่ไม่สามารถจะเป็นคนที่ทางศาสนา คนที่คิดว่าเขารู้ว่าผูกพันที่จะไม่เกี่ยวข้องกับศาสนาเพราะอาตมามีความรู้เป็นสิ่งที่บอบบางที่สุด แต่ขณะที่คุณรู้ว่าความโง่เขลาของคุณมีอัตตาไม่ให้มีพื้นที่ในการที่อาตมาสามารถที่มีอยู่ไม่มี การโจมตีมากที่สุดในอัตตาคือการตระหนักถึงความไม่รู้ของคุณ; ที่เสริมสร้างความเข้มแข็งยิ่งใหญ่ที่สุดของอัตตาของคุณคือการเรียกร้องความรู้

สิ่งที่สองที่ผมอยากจะพูดเกี่ยวกับการทำสมาธิคือการที่ใจของคุณทั้งหมดจะต้องเป็นตระหนักถึงความไม่รู้ของมัน และคุณสามารถตระหนักถึงความไม่รู้ของคุณเมื่อสะสมความรู้ของคุณให้ยืมเป็นที่รู้จักกันไม่ได้ความรู้ มันไม่ได้เป็นความรู้มันเป็นเพียงข้อมูลและข้อมูลที่ไม่ได้เป็นความรู้ที่ถึงแม้เป็นวิธีที่มันปรากฏขึ้น

คนที่รู้ไม่ได้เป็นข้อพิสูจน์เกี่ยวกับความรู้ของเขา; เขาลังเล แต่คนที่คิดว่าเขารู้ว่าเป็นดันทุรัง, แน่วแน่; เขาเป็นบางอย่าง

คุณจะต้องตระหนักถึงความจริงที่ว่าสิ่งที่คุณยังไม่ได้เป็นที่รู้จักกันจะไม่สามารถความรู้ของคุณ คุณไม่สามารถยืมความรู้ที่เป็นความแตกต่างระหว่างความคิดเกี่ยวกับธรรมชาติและจิตใจที่ทางศาสนา เทววิทยาเป็นหนึ่งในสิ่งไม่นับถือศาสนามากที่สุดในโลกและนักศาสนศาสตร์เป็นคนไม่มีศาสนามากที่สุดเพราะสิ่งที่ได้รับโดยอ้างว่าพวกเขาเป็นความรู้ที่ยืมมา

ความรู้ไม่ทำให้สิทธิเรียกร้องใด ๆ เพราะอยู่ในตัวมันเป็นปรากฏการณ์ที่หนึ่งในขณะที่รู้ว่าที่ผมจะหายไป หนึ่งในขณะที่รู้ว่าอาตมาจะไม่มี ความรู้มาเมื่ออาตมาไม่ได้ดังนั้นอาตมาไม่สามารถที่จะเรียกร้องให้มีมัน อาตมาเท่านั้นที่สามารถเก็บรวบรวมข้อมูล; มันสามารถสะสมข้อเท็จจริงจำนวนมากก็สามารถพูดพระคัมภีร์

ไปในการทำสมาธิคือการที่จะก้าวข้ามความรู้ที่สะสมของคุณ ขณะนี้เป็นความรู้ transcended การเรียนรู้เริ่มต้น และผู้เรียนเป็นสิ่งที่ค่อนข้างแตกต่างกัน : เขาไม่เคยอ้างว่าเขารู้ว่าเขาอยู่เสมอตระหนักถึงความไม่รู้ของเขา และทราบข้อมูลเพิ่มเติมของมันเขาเป็นที่เปิดกว้างมากขึ้นเขากลายเป็นที่ใหม่

ในขณะที่คุณได้เรียนรู้บางสิ่งบางอย่างทิ้งมันมิฉะนั้นมีความเป็นไปได้ว่ามันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของของคุณรู้ทุกส่วนหนึ่งของการสะสมของคุณ ถ้าความรู้ของคุณมาจากประสบการณ์ที่ผ่านมาของคุณแล้วก็จะยืมเพราะคุณไม่ได้เป็นบุคคลเดียวกันใด ๆ เพิ่มเติม และไม่ว่าจะเป็นความรู้ของคุณที่ยืมมาจากที่ผ่านมาหรือมันเป็นที่ยืมมาจากคนอื่นทำให้ความแตกต่างที่ทุกคนไม่

แหล่งที่มาของความท้าทายใหญ่โดย Osho